Propozycja dla Ethereum może zwiększyć koszt dołączania nowych użytkowników
Najważniejsze informacje
- •EIP-8037 rozliczałby nowo tworzone konta, sloty pamięci i wdrożony kod kontraktów w osobnym wymiarze gazu stanowego po stałej stawce 1 530 gazu za bajt, licząc nowe konto jako 120 bajtów, a slot pamięci jako 64 bajty.
- •Transfer tworzący nowe konto kosztowałby łącznie proponowane 204 600 gazu według powiązanej restrukturyzacji EIP-2780, a opłatę absorbowałby nadawca — giełda, kran lub usługa dołączania.
- •Portfel otrzymujący token po raz pierwszy wywołałby 97 920 gazu stanowego za nowy rekord salda, płatny przez nadawcę tokenów, a opłata może się powtórzyć, jeśli saldo spadnie do zera i zostanie później uzupełnione.
- •Aplikacje wdrażające smart wallety poniosłyby około 350 000 gazu lub więcej na użytkownika poprzez fabryki i paymasterów ERC-4337, a żaden z głównych dostawców paymasterów nie opublikował jeszcze zmienionych cenników sponsorowania.
- •Na dzień 16 listopada odkrycia dotyczące zgodności — obejmujące osiem niezmienników, od których zależą istniejące kontrakty — opóźniły proces Glamsterdam na testnecie Hoodi, a możliwe zmiany stałych propozycji mają być omówione 19 listopada.

EIP-8037, zaproponowany dla hardforka Glamsterdam w Ethereum, zwiększyłby koszt dodawania kont, kodu kontraktów i pamięci do stanu sieci, mierząc te zmiany w ramach osobnego wymiaru gazu. Dla aplikacji dołączających klientów kluczowe pytanie brzmi: jakie rekordy tworzy pierwsza interakcja użytkownika — i kto za nie płaci: klient czy firma.
Istnieją trzy typowe sposoby, w jakie użytkownik trafia do aplikacji Ethereum: giełda lub kran finansuje zupełnie nowy adres, istniejący portfel otrzymuje token, którego nigdy nie posiadał, albo aplikacja wdraża smart wallet w imieniu użytkownika. Każda ścieżka tworzy inną ilość stanu i przypisuje koszt innej stronie.
Glamsterdam obciążałby nowy stan, a nie nowych użytkowników
Zgodnie z EIP-8037 każda operacja trwale powiększająca stan Ethereum — utworzenie konta, dodanie slotu pamięci czy zapis bajtu wdrożonego kodu kontraktu — byłaby wyceniana w „bajtach stanu” po stałej stawce 1 530 gazu za bajt. Nowe konto liczone jest jako 120 bajtów, a nowy slot pamięci jako 64 bajty. Pozostała aktywność transakcyjna nadal byłaby rozliczana jako gaz wykonawczy według dotychczasowego licznika. Gaz to jednostka Ethereum służąca do wyceny pracy transakcji.
Deklarowanym celem jest umożliwienie wzrostu limitu gazu bloku bez powodowania, że baza stanu przechowywana przez każdy węzeł będzie rosła w tym samym tempie. Nieograniczony rozrost tej bazy podniósłby wymagania sprzętowe uruchamiania węzła — to właśnie ten kompromis ma zarządzać propozycja. Aktywacja na testnecie Hoodi, odwołana w październiku, była powiązana z planowanym wzrostem limitu gazu do 200 milionów, z około 60 milionów wówczas. Oddzielenie gazu stanowego pozwoliłoby przeznaczyć dodatkową przepustowość na obliczenia przy ograniczonym wzroście stanu.
Dwie z powstałych opłat są szczególnie istotne dla dołączania użytkowników. Towarzysząca propozycja, EIP-8038, wyceniłaby na nowo odczyty i zapisy stanu już istniejącego. To wpływa na punkt odniesienia: ponowne korzystanie nie pozostałoby zamrożone na dzisiejszym poziomie kosztów, więc porównania musiałyby uwzględniać obie propozycje przy tych samych założeniach, zamiast traktować aktywność istniejących kont jako niezmienioną.
Finansowanie świeżego adresu
Wygenerowanie portfela nic nie kosztuje on-chain. Jak wyjaśnia dokumentacja kont Ethereum, adres jest wyprowadzany z klucza publicznego, więc użytkownik może posiadać ważny adres, o którym sieć nigdy nie słyszała. Rekord konta powstaje dopiero, gdy coś dotknie ten adres — zwykle pierwszy depozyt ETH.
EIP-2780 dzieli dawny transfer o płaskiej opłacie 21 000 gazu na części: koszt bazowy 12 000 gazu, 6 000 gazu za przenoszenie wartości i 3 000 gazu za dotknięcie odbiorcy. Transfer na już istniejące konto pozostałby zatem na poziomie 21 000 gazu wykonawczego. Transfer tworzący nowe konto dodałby 183 600 gazu stanowego, co daje proponowaną łącznie kwotę 204 600 gazu.
Ten koszt ponosi nadawca. Giełda realizująca wypłatę na świeżo wygenerowany adres, kran albo usługa dołączania zasila użytkowników gazem i absorbowałaby tę opłatę, zanim odbiorca otworzyłby jakąkolwiek aplikację. Dla usługi finansującej tysiące pierwszych adresów komponent stanowy stanowiłby większość każdej transakcji, a nie niewielki dodatek do kosztu transferu.
Otrzymanie tokena po raz pierwszy
Druga ścieżka jest mniej oczywista, ponieważ użytkownik nie musi być nowy w Ethereum. Osoba trzymająca ETH od lat może po raz pierwszy otrzymać stablecoin. Konto już istnieje, ale salda w tym tokenie nie ma.
ERC-20 definiuje standardowy interfejs, zgodnie z którym tokeny zamienne, w tym stablecoiny, działają na Ethereum. W standardowej implementacji ERC-20 od OpenZeppelin salda są przechowywane w mappingu wewnątrz kontraktu tokena. Wpis odbiorcy pozostaje zerowy do momentu, gdy pierwszy transfer zapisze dodatnie saldo. Zgodnie z proponowanymi zasadami taki zapis zera na wartość dodatnią utworzyłby nowy slot pamięci kosztujący 97 920 gazu stanowego, oprócz gazu wykonawczego wymaganego przez transfer. Dopłata do już dodatniego salda ponownie wykorzystałaby slot i nie pociągałaby za sobą gazu stanowego.
Wynikają z tego dwie konsekwencje. Po pierwsze, „nowy użytkownik” nie jest właściwą jednostką pomiaru opłaty. Obciążalnym zdarzeniem jest utworzenie nowego rekordu, a długo istniejący portfel tworzy taki rekord za każdym razem, gdy wchodzi do aplikacji lub używa tokena, którego wcześniej nie posiadał. Po drugie, rekord należy do kontraktu tokena, a nie do konta użytkownika. Otrzymanie tokena nie tworzy konta pod adresem odbiorcy — tworzy slot pamięci w stanie innego kontraktu.
Opłata niekoniecznie wystąpi tylko raz w czasie życia portfela. Jeśli saldo spadnie do zera i zostanie później uzupełnione, kolejny zapis zera na wartość dodatnią utworzyłby kolejny rekord pamięci zgodnie z proponowanymi zasadami. Strona wysyłająca tokeny — giełda, kontrakt płacowy albo airdrop — ponosiłaby powiązany koszt.
Sponsorowane smart wallety
Dołączanie przez smart wallety przenosi te koszty z użytkownika na aplikację. Aplikacja wdraża kontraktowe konto dla klienta, zapisuje jego początkowe ustawienia do pamięci i wykonuje pierwszą akcję, często w jednym pakiecie.
ERC-4337 obsługuje ten model za pomocą fabryk, które wdrażają konto, oraz paymasterów, które pokrywają gaz użytkownika ze środków zdeponowanych w kontrakcie EntryPoint. Klient nie musi nabywać ETH. Kompromisem jest to, że dołączanie staje się pozycją w budżecie dostawcy.
Zgodnie z EIP-8037 pozycja ta byłaby zdominowana przez koszty stanu: 183 600 gazu za nowe konto, 1 530 gazu za każdy bajt zapisanego kodu i 97 920 gazu za każdy slot pamięci wypełniony podczas inicjalizacji.
Łączny koszt zależy od konstrukcji portfela. Minimalny proxy delegujący do współdzielonej logiki zapisuje tylko kilkadziesiąt bajtów kodu, natomiast pełna implementacja wdrażana osobno dla każdego użytkownika zapisuje kilobajty. Konsumencka aplikacja wdrażająca portfel przy każdej rejestracji miałaby więc inną ekspozycję niż protokół finansów zdecentralizowanych, którego użytkownicy w większości przychodzą z istniejącymi kontami.
Żaden z głównych dostawców paymasterów nie opublikował jeszcze zmienionych cenników sponsorowania. Na razie każdy dostawca musi modelować swoją ekspozycję na podstawie specyfikacji propozycji, własnego bajtkodu portfela i procesu inicjalizacji.
Cztery scenariusze dołączania
Trzy ścieżki dołączania można zestawić ze zwykłym ponownym korzystaniem, aby pokazać, gdzie powstałaby opłata stanowa i kto by ją ponosił. Wszystkie poniższe wartości to gaz według proponowanych zasad. Wartość dla smart walleta jest ilustracją opartą na stałych ze specyfikacji, a nie pomiarem konkretnego produktu.
- Świeży adres otrzymuje ETH: 204 600 gazu, w tym 21 000 gazu wykonawczego plus 183 600 gazu stanowego. Płaci nadawca — giełda, kran lub usługa dołączania.
- Istniejący portfel otrzymuje pierwszy token: dodatkowe 97 920 gazu stanowego na bazie gazu wykonawczego transferu. Płaci ten, kto wysyła tokeny.
- Smart wallet wdrożony dla użytkownika: około 350 000 gazu lub więcej, w tym 183 600 gazu za konto, 68 850 gazu za 45-bajtowy proxy, 97 920 gazu za każdy początkowy slot pamięci oraz wymagany gaz wykonawczy. Płaci aplikacja poprzez swojego paymastera.
- Ponowne korzystanie z istniejących rekordów: zero gazu stanowego, tylko gaz wykonawczy, wyceniany osobno według EIP-8038. Płaci użytkownik.
Wzorzec jest spójny: strona wyzwalająca utworzenie pierwszego rekordu płaci za niego, a zwykle nie jest to osoba dołączana. Przypadkiem, w którym płaci użytkownik, jest ponowne korzystanie — tam, gdzie nie powstaje żaden nowy stan.
W ujęciu pieniężnym opłata nadal zależy od pomnożenia ilości gazu przez cenę gazu i przeliczenia wyniku według rynkowej ceny ETH. Żadnej z tych wartości nie określa propozycja. Wyłącznie jako ilustracja: przy cenie gazu 1 gwei i założonej cenie ETH 3 000 USD zasilenie świeżego adresu kosztowałoby około 0,61 USD według proponowanych zasad, w porównaniu z około 0,14 USD za taki sam transfer obecnie. Przy 20 gwei wartości te wyniosłyby około 12 USD i 2,80 USD.
Czy większa przepustowość pozwoli złagodzić przeciążenie na tyle, aby obniżyć ceny gazu, to pytanie o popyt, na które specyfikacja nie może odpowiedzieć.
Status propozycji
Na dzień 16 listopada zmiany pozostawały propozycjami. Ogłoszenie Ethereum Foundation z 6 listopada, napisane przez badacza Mariusa van der Wijdena i zaktualizowane 9 listopada, stwierdzało, że odkrycia dotyczące zgodności opóźniły proces hardforka i że Hoodi nie wykona forka do czasu rozwiązania problemów. Ogłoszenie jest dostępne pod adresem blog.ethereum.org/2026/11/06/glamsterdam-8037-8038.
Deweloperzy pracowali nad ośmioma niezmiennikami, od których zależą istniejące kontrakty, a które EIP-8037 i EIP-8038 mogłyby złamać. Aktualizacja z 9 listopada informowała o czterech zgłoszeniach identyfikujących wdrożone kontrakty, których mogłoby to dotyczyć.
Potencjalne zmiany specyfikacji były przygotowywane do omówienia 19 listopada. To była data dyskusji, a nie aktywacji, i powyższe stałe mogłyby w jej wyniku się zmienić. Każda z wartości scenariuszy w tym artykule wynika arytmetycznie z tych stałych, więc każda korekta wpłynęłaby bezpośrednio na szacunki kosztów dołączania. wcześniejszy artykuł Coindoo o tym, jak proponowane zasady gazu mogą wpłynąć na istniejące kontrakty, porusza kwestię zgodności.
Dla organizacji zarządzających budżetami na dołączanie użytkowników bieżącym zadaniem jest ponowne przeliczenie czterech scenariuszy z własnym bajtkodem portfela, własnym procesem inicjalizacji i tymi samymi założeniami cenowymi gazu. Trzeba też śledzić wynik dyskusji 19 listopada pod kątem możliwych zmian stawki za bajt. Główne opłaty mogą zostać zrewidowane, ale centralna struktura propozycji pozostaje taka sama: nowo utworzony stan niesie koszt, a strona sponsorująca lub wyzwalająca jego utworzenie zasadniczo go ponosi.