„Drummer Boy”, rodzinny film osadzony w realiach amerykańskiej wojny o niepodległość, zyskał uznanie w recenzji opublikowanej przez Alternet za przedstawienie epoki narodzin Stanów Zjednoczonych nie jako dramatu kostiumowego, lecz żywej opowieści o sprzeciwie, wierze i wolności. Dla odbiorców spoza kręgu filmów religijnych i familijnych recenzja stanowi również wgląd w to, jak przyjazna rodzinom produkcja z politycznymi podtekstami jest odczytywana na tle napiętego roku wyborczego.

Film, wydany przez Angel Studios, opowiada o dwóch braciach, których życie zawodowe i osobiste splata się z początkową fazą konfliktu założycielskiego Ameryki. Recenzent Alternet wskazuje konkretną scenę jako motor fabuły — i moment silnej osobistej identyfikacji.

W tej scenie Benjamin Clem (Lucas Leach) publicznie krytykuje administrację króla Jerzego III, obrażając klientów w przedsiębiorstwie, które prowadzi wspólnie z matką Rachel (Melora Hardin) oraz głównym bohaterem filmu, swoim starszym bratem Jeremiaszem (Joel David Smallbone, który współreżyserował film ze swoim bratem Benem). Jeremiasz każe Benjaminowi trzymać język za zębami, ale Benjamin nie potrafi się powstrzymać. Nie zdradzając szczegółów, recenzja zauważa, że ta śmiałość — którą niektórzy mogliby nazwać uporem — uruchamia główną fabułę.

Benjamin staje w obronie swoich przekonań w niekorzystnej sytuacji: ma niepełnosprawną nogę. Recenzent pisze, że silnie utożsamił się z bohaterem, opisując siebie jako osobę z niepełnosprawnością fizyczną — żyjącą z zaburzeniem koordynacji wzrokowo-ruchowej, które uniemożliwia mu prowadzenie samochodu, zaburzeniem równowagi utrudniającym chodzenie po prostej oraz ciałem, które, jak twierdzi, „czuje się jak worek kamieni, który za sobą ciągnę”. Podobnie jak Benjamin, ma on skłonność do wyrażania poglądów politycznych nawet wtedy, gdy inni każą mu milczeć.

Te cechy nie są jednak warunkiem czerpania przyjemności z filmu — dodaje recenzja. Wystarczy, jak argumentuje, być „idealistą z zamiłowaniem do amerykańskiej historii oraz chwytliwego, podnoszącego na duchu chrześcijańskiego popu”.

Opowieść o wojnie o niepodległość od Angel Studios

„Drummer Boy” to najnowsza produkcja Angel Studios, firmy, która — jak opisuje Alternet — wprowadziła na rynek inne subtelnie prawicowe filmy, w tym „The Brink of War”, opowiadający o prezydencie Ronaldzie Reaganie podczas szczytu w Reykjavíku, oraz „Young Washington”, poświęcony początkom wojskowej kariery prezydenta George'a Washingtona. Razem tytuły te tworzą serię produkcji poświęconych amerykańskiej historii — serię, która nadaje filmowi studia o wojnie o niepodległość dodatkowy rezonans w roku, w którym, jak zauważa Ben Smallbone, ukazane w nim narodziny państwa obchodzą 250. rocznicę. Dla osób śledzących rynek filmów familijnych jest to seria warta obserwowania.

W przypadku „Drummer Boy” — kontynuuje recenzja — konserwatyzm przejawia się przede wszystkim w głębokiej chrześcijańskiej wierze protagonistów, która chwilami zdaje się sugerować, że amerykańskich idei wolności nie można oddzielić od chrześcijańskiej teologii.

Twórcy filmu odrzucają jednak taką intencję.

„Proszę spojrzeć, rozdział Kościoła od państwa jest częścią funkcjonowania rządu i uważam, że jest to jego istotny element” — powiedział Ben Smallbone serwisowi Alternet. „Jeśli chodzi o fabułę filmu, nie, nie składamy na ten temat bezpośredniej deklaracji i nie planujemy składać takiej deklaracji w filmie. To były narodziny Stanów Zjednoczonych 250 lat temu. Nie było wtedy naprawdę świadomości tego, co się wydarzy, kto zwycięży. Czy Brytyjczycy przejmą władzę? Czy wyzwolą niewolników? Czy Stany Zjednoczone wyzwolą niewolników, jeśli patrioci wygrają? To więc opowieść, która naprawdę próbuje odkryć, co nas jednoczy, zamiast tego, co nas dzieli”.

Smallbone powtórzył: „Tak więc, proszę spojrzeć, nie wiem dokładnie, gdzie miałoby to zostać stwierdzone w filmie, ale obecnie tego tam nie ma”.

Budowanie świata stanowi fundament filmu

Biorąc słowa Smallbone'a za dobrą monetę, recenzent poleca „Drummer Boy” jako zdrową rozrywkę dla całej rodziny — „nie tylko na poziomie powierzchni, lecz także pod skórą, gdzie czasami czają się podstępne agendy”. Jak pisze, film, podobnie jak najlepsze produkcje Angel Studios, jest bezpośrednią opowieścią, a nie propagandą, i oferuje zniuansowane portrety postaci, jakich oczekuje się od sztuki wysokiej, zamiast melodramatów często produkowanych przez studia kierujące swoją ofertę do chrześcijan.

Zdaniem recenzenta najważniejszą zaletą filmu jest budowanie świata przedstawionego. W wielu filmach osadzonych w realiach wojny o niepodległość — zwłaszcza tych przeznaczonych dla rodzin — XVIII wiek przedstawiany jest nie jako zamieszkana epoka historyczna, lecz jako styl: język, estetyka oraz zbiór elementów mody i architektury. Tymczasem bracia Smallbone i współautor scenariusza Ramsey L. Ramsey pozwalają, by ich wersja kolonialnej Ameryki ubrudziła sobie ręce. Pośród oczekiwanych elementów epoki „Drummer Boy” wypełniają postacie i szczegóły obecne na obrzeżach kadru, które pomagają widzom zawiesić niewiarę. Wkrótce film przestaje sprawiać wrażenie opowieści osadzonej w historii, a zaczyna przypominać historię bohaterów, którzy z łatwością mogliby zmagać się ze współczesnymi problemami.

W rezultacie, gdy postacie takie jak bracia Clem kłócą się o politykę, fakt, że widzowie są edukowani i prowokowani do myślenia, schodzi na dalszy plan wobec tego, że są przede wszystkim zabawiani. Jak zauważa recenzent, twórcy właśnie na to liczyli.

„Jest takie stare powiedzenie: planujemy swoje działania, ale Bóg kieruje naszymi krokami” — powiedział Joel David Smallbone serwisowi Alternet. „Jestem bardzo dumny z tego, że ten film pojawia się trzy dni po wyborach połówkowych i że ludzie zmagają się dokładnie z pytaniem, które przed chwilą pan zadał. Czy to odzwierciedlenie historii? Czy powtarzamy własną historię? Wszystkie te pytania — to pytania, które zadawaliśmy sobie podczas pisania. Czym jest wolność? Czym jest przebaczenie? Kim jesteśmy? Jaka jest nasza tożsamość? Lubię zadawać pytania, Matthew. To leży w mojej naturze — zadawać pytania. Dlatego podoba mi się, że łączy pan wszystkie te elementy. Moją rolą jest je sprowokować”.

Smallbone zaśmiał się.

„Pańską rolą jest również zadawanie pytań” — dodał.

Echa współczesności

Pytanie, które wywołało te uwagi, dotyczyło tego, czy bracia Smallbone zdawali sobie sprawę, że ich konserwatywnie zorientowana publiczność wkrótce usłyszy krytykę króla Jerzego III bardzo podobną do tej, z jaką współcześni krytycy występują przeciwko prezydentowi Donaldowi Trumpowi.

„W pewnym momencie filmu Brytyjczycy przypominają mi — że pozwolę sobie to powiedzieć — prezydenta Trumpa” — powiedział recenzent Smallbone'owi. „Bronią króla Jerzego III, powołując się na boskie prawo królów, podobnie jak Trump mówi, że został tu postawiony przez Boga, aby przewodzić Ameryce; twierdzą, że musimy prowadzić wojnę z Francją, a nie z Iranem, aby chronić nasz sposób życia; i konfiskują zboże, tak jak Trump bezładnie nakłada cła”.

Recenzja zauważa, że nic z tego nie było zamierzone — ale wiele mówi o „Drummer Boy” jako głębszej narracji fakt, że film wywołał takie skojarzenia. Podobnie jak młodszy z braci Clem, który odmawia milczenia, film jest zdecydowanie pozytywnym świętem amerykańskiej historii, które nie zamierza zamknąć ust: hołdem, a nawet walentynką dla typowo amerykańskiej nieustępliwości wobec tyranii.

W roku, w którym Amerykanie debatują nad kwestiami egzystencjalnymi — zdaniem recenzenta w niemałej mierze podsycanymi przez próby Trumpa kradzieży wyborów połówkowych — przesłanie „Drummer Boy” szczególnie pasuje do roku 2026, choć pozostaje również ponadczasowe. Dla obserwatorów kina jednym z wątków wartych śledzenia będzie to, jak połączenie religijnej perspektywy studia z opowieścią o epoce narodzin państwa będzie nadal odbierane przez rodzinną publiczność.