Federalni prokuratorzy dążą do konfiskaty 84,2 mln USD przechowywanych na kontach należących do firmy płatniczej, która rzekomo wykorzystywała je do przetwarzania transakcji dla Tether. Kwota jest znikoma na tle bilansu emitenta stablecoina, ale sprawa ujawnia bankową infrastrukturę podtrzymującą szerszy rynek stablecoinów — i przypomina, że dolarowa strona tokena powiązanego z dolarem przebiega przez konta bankowe, do których może dotrzeć nakaz sądowy.

Sprawa o przepadanie mienia oparta na kontach bankowych, nie portfelach

15 lipca Departament Sprawiedliwości USA wniósł cywilny pozew o przepadanie mienia przeciwko Capstone Ltd., firmie płatniczej z Montany, która — zgodnie z aktem oskarżenia — działała jako nielicjonowany przekaziciel pieniędzy w co najmniej sześciu stanach, przedstawiając się jednocześnie bankom jako dostawca usług IT. Przekaz pieniędzy jest w USA działalnością regulowaną, a firmy zazwyczaj muszą posiadać licencje w poszczególnych stanach, zanim zaczną przenosić cudze środki. Sprawa toczy się w Dystrykcie Wschodnim Kalifornii przed sędzią Dale'em A. Drozdem.

Co istotne, większość środków objętych sprawą nigdy nie była przechowywana na blockchainie. Z łącznej kwoty 84,2 mln USD największa część — 79,11 mln USD — została wypłacona 14 września z konta Wells Fargo Securities należącego do Capstone. Kolejne 2,06 mln USD wypłacono z konta JPMorgan Chase, a 1,86 mln USD zdradzono z drugiego konta Wells Fargo Securities. Ponad 1,1 mln USD rozłożono na dwa portfele przechowujące USDT — kryptowalutę powiązaną z dolarem emitowaną przez Tether. Cywilne przepadanie mienia pozwala rządowi przejąć środki związane z rzekomą przestępczością niezależnie od tego, czy właściciel zostanie kiedykolwiek oskarżony czy uniewinniony; właściciele kwestionujący konfiskatę muszą dochodzić swoich roszczeń w ramach samej sprawy cywilnej.

Wskazani właściciele Capstone — Kotaro Shimogori i Mary Jeanne Thompson — byli obecni, gdy FBI wykonało nakaz przeszukania ich rezydencji w Sacramento. Według doniesień firma „zaprzecza jakimkolwiek nadużyciom” i mazieję na „szybkie rozwiązanie tej sprawy”.

Dlaczego ta kwota ledwo uszczupla Tether

Powiązany ze sprawą Capstone jest EQIBank — instytucja finansowa z siedzibą w Dominice. Według Tether bank pomagał w realizacji przelewów, ale twierdził, że nie miał „żadnej wiedzy” o objętych dochodzeniem działaniach i oszacował swoją odpowiedzialność na mniej niż 0,034% aktywów grupy.

Te liczby tła się na tle znacznie większych kwot. Jak szczegółowo opisano w atestacji Tether za II kwartał — punktowej weryfikacji rezerw przeprowadzonej przez BDO, lżejszej formie badania niż pełny audyt — firma wykazała bazę aktywów blisko 187,75 mld USD na koniec czerwca, bufor około 4,11 mld USD ponad zobowiązaniami oraz zysk operacyjny netto 1,5 mld USD w kwartale. W obiegu znajdowało się blisko 184,6 mld USD w USDT, co dawało Tetherowi udział w rynku stablecoinów szacowany na ponad 60%. Na tle takich liczb zamrożone konta nie będą miały mierzalnego wpływu na emitenta.

Liczy się infrastruktura stojąca za tą sprawą.

Przejrzystość rezerw to nie przejrzystość szyn płatniczych

Tether publikuje dokumentację dotyczącą tego, co zabezpiecza jego coin. Tego, czego nie ujawnia w porównywalnym stopniu, to łańcuch banków, procesorów płatności i kont korespondencyjnych, które faktycznie przemieszczają dolary wykorzystywane do emisji i wypłat USDT. Transakcja tokena może rozliczyć się peer-to-peer w kilka sekund, ale faza fiatowa wciąż przechodzi przez konkretne instytucje — w tym przypadku Wells Fargo, JPMorgan i mało znany bank na Karaibach.

To luka, którą sprawa Capstone ujawnia w odniesieniu do Tethera i innych klonów USDT: przejrzystość rezerw nie równa się przejrzystości szyn płatniczych, a stablecoin może radzić sobie bardzo dobrze wzym obszarze, podczas gdy w drugim wypada słabo.

Podejście zintegrowane z bankami wygląda zupełnie inaczej. Jak wcześniej informował Cryptopolitan, BNY Mellon uczynił w czerwcu 2026 roku USDC od Circle pierwszym stablecoinem uruchomionym na swojej platformie Digital Asset Custody, umożliwiając klientom instytucjonalnym emisję i wypłatę stablecoina poprzez regulowanego depozytariusza, który jednocześnie przechowuje jego rezerwy.

Co badania mówią o ryzyku

To zjawisko nie jest nieznane regulatorom. Roboczy dokument BIS „The anatomy of stablecoin transactions” z czerwca 2026 roku wskazuje, że stablecoiny wykroczyły daleko poza transfery peer-to-peer i obecnie funkcjonują jako wyrafinowany programowalny system finansowy. W styczniu 2026 roku roboczy dokument MFW „From Par to Pressure” modelował, jak wypłaty z systemowego stablecoina mogą opróżnić rezerwy emitenta, wymusić sprzedaż aktywów i obniżyć ceny obligacji skarbowych, uruchamiając cykl prowokujący kolejne wypłaty.

Osobny roboczy dokument MFW z marca 2026 roku wyliczył, że jednoprocentowy wzrost netto napływu środków do stablecoinów poszerza spread między zakupem dolarów przez stablecoiny a rynkiem kasowym o 40 punktów bazowych, jednocześnie obciążając lokalną walutę. Raport MFW o globalnej stabilności finansowej z kwietnia 2026 roku dodaje, że popyt na stablecoiny może być najwyższy w krajach o słabych fundamentach, zwiększając ryzyko substytucji walutowej. Gdy sądy amerykańskie mogą zablokować dolarowe kanały, przez które użytkownicy uzyskują dostęp, ryzyko kontrahenta może znajdować się za granicą — ale konsekwencje spadają na rynki wschodzące.