Szybki rozwój kart płatniczych opartych na stablecoinach ujawnia rosnące ryzyko koncentracji w branży krypto-neobanków — znaczna część krypto-neobanków polega na infrastrukturze kartowej dostarczanej przez niewielką liczbę wydawców — wynika z analizy badacza kart kryptowalutowych Tristyna Pawsona. Krypto-neobanki — aplikacyjne usługi finansowe oferujące konta i produkty płatnicze zbudowane na szynach aktywów cyfrowych — często nie posiadają tej infrastruktury samodzielnie, dlatego wydawcy stojący za nimi zajmują rolę, której większość posiadaczy kart nigdy nie dostrzega.

Pawson ustalił, że 18 z 25 aktywnych kart kryptowalutowych wymienionych na Payments opiera się w całości na Rain lub Wirex, co rodzi pytania, co stałoby się z klientami i programami kartowymi, gdyby którykolwiek z tych dostawców doświadczył poważnych zakłóceń operacyjnych, regulacyjnych lub finansowych. Odkrycia sugerują, że znaczna część szybkiej ekspansji sektora została zbudowana na wąskiej bazie infrastrukturalnej.

Dwóch wydawców podtrzymuje sektor

Rain, którą Pawson opisuje jako największego dostawcę kart kryptowalutowych, dostarcza karty dla ponad 130 krypto-neobanków, w tym EtherFi, Kast, Plasma, Karta,em i Western Union. Wydawcy zajmują tę centralną pozycję, ponieważ posiadają członkostwa w sieciach kartowych i relacje bankowe, których konsumenckie aplikacje kryptowalutowe zazwyczaj nie mają, co czyni ich pomostem między saldami on-chain a sieciami płatniczymi już akceptowanymi przez sprzedawców.

Wirex dostarcza infrastrukturę kartową dla produktów takich jak Wirex One, Coca, Bfinance, Ethena Pay i Send.

Koncentracja wykracza poza samo wydawanie kart. Pawson zauważył, że niektóre platformy zależą od tych dostawców w zakresie bramek wejścia i wyjścia (on- i off-rampów), kont wirtualnych oraz infrastruktury płatniczej, co może tworzyć pojedynczy punkt awarii w kilku obszarach ich działalności.

Co mogłoby oznaczać zakłócenie

Zakłócenie niekoniecznie oznaczałoby natychmiastowy upadek. Pawson przyznał, że awaria regulacyjna lub korporacyjna z większym prawdopodobieństwem zakończyłaby się kontrolowaną likwidacją, choć wskazał na możliwość wyłączenia kart z minimalnym wyprzedzeniem, gdyby relacja z siecią kartową została zerwana.

Kwestia ta jest szczególnie istotna dla środków klientów przechowywanych w saldach kart przedpłaconych. Pawson argumentuje, że podczas gdy główne portfele self-custody użytkowników mogłyby pozostać nietknięte, środki już przelane na salda kart mogłyby zostać objęte niewypłacalnością lub upadłością wydawcy. Różnica sprowadza się do depozytu: portfele self-custody są kontrolowane przez klucze samych użytkowników, natomiast salda kart przedpłaconych są przechowywane po stronie wydawcy, dlatego postępowanie niewypłacalności może je objąć.

Wymiana głównego dostawcy infrastruktury kartowej zajęłaby również sporo czasu. Pawson szacuje, że ustanowienie nowego członkostwa głównego, integracja API i zabezpieczenie sponsorowania BIN mogłyby zająć od 6 do 18 miesięcy. Te terminy opisują zaplecze wydawania kart: członkostwo główne to bezpośrednie członkostwo w sieci kartowej, takiej jak Visa czy Mastercard, natomiast sponsorowanie BIN to układ, w którym licencjonowany bank użycza swojej tożsamości wydawcy — numeru identyfikacyjnego banku (BIN) zapisanego w początkowych cyfrach karty — firmie, która nie posiada własnej.

Skalę tej zależności podkreślają wolumeny transakcji. Łączny miesięczny wolumen transakcji Rain i Wirex jest szacowany przez Pawsona na blisko 1 mld dolarów, co pokazuje, jak duża część infrastruktury skupiona jest w rękach niewielkiej liczby dostawców.

Wzrost w warunkach koncentracji

Koncentracja ta przypadła na czas, gdy karty stablecoinowe wykraczają poza użytkowników natywnych dla krypto i wkraczają w przekazy pienżne, płatności oraz szersze konsumenckie usługi finansowe. Karty te pozwalają posiadaczom wydawać salda cyfrowych dolarów u codziennych sprzedawców za pośrednictwem uznanych sieci płatniczych. Rain, na przykład, niedawno wprowadziła kartę MoneyGram, umożliwiającą wydawanie sald stablecoinowych w sieci Visa.

Ten mainstreamowy zasięg podnosi stawkę pytania o infrastrukturę: gdy takie rozpoznawalne marki jak Western Union i MoneyGram przypisują swoje nazwy do kart stablecoinowych, umowy z wydawcami stojące za tymi produktami w coraz większym stopniu znajdują się między głównym nurtem konsumentów a ich codziennymi wydatkami.

Szerszym pytaniem dla sektora jest to, czy wzrost płatności stablecoinowych tworzy rzeczywiście nową infrastrukturę finansową, czy jedynie przenosi zależność z banków na garstkę wyspecjalizowanych dostawców fintech.

Według Pawsona:

Poza natychmiastowym chaosem dla użytkowników upadek Rain zniszczyłby lata postępu dla całej przestrzeni płatności stablecoinowych. Nie sądzę, żeby to się wydarzyło, ale prawdziwym problemem jest brak decentralizacji w tym scenariuszu.

Web3 spędził pół dekady na przekonywaniu głównego nurtu użytkowników, że stablecoiny są legalną alternatywą dla tradycyjnej bankowości. Cała idea polega na decentralizacji, a jednak pojedyncza przerwa o wartości 700 mln dolarów zdmuchuje zaufanie detalistów z dnia na dzień.

Kiedy budujesz na pojedynczym punkcie awarii, wynajmujesz swój biznes.

Źródło: BitcoinKE