Commodity Futures Trading Commission jest gotowa bronić swoich wyłącznych uprawnień do rynków instrumentów pochodnych na najwyższym poziomie, a przewodniczący Michael Selig zobowiązał się doprowadzić spory ze stanami aż do Sądu Najwyższego. Deklaracja, złożona 30 października 2026 r., pada w środku kampanii prawnej, w ramach której federalny regulator mierzy się z rosnącą liczbą rządów stanowych w kwestii rynków predykcyjnych.

„Jesteśmy gotowi walczyć z tymi wyzwaniami aż do Sądu Najwyższego” — powiedział Selig.

Federalny regulator kontra stany

CFTC podjęła działania prawne przeciwko co najmniej 10 stanom. Na liście znajdują się Arizona, Connecticut, Illinois i Utah, a lista nadal rośnie: pierwsze pozwy zostały wniesione w kwietniu 2026 r., a pod koniec października liczba federalnych spraw osiągnęła 10.

Istotą sporu są rynki predykcyjne i kontrakty zdarzeniowe — produkty pozwalające handlować wynikami wydarzeń ze świata rzeczywistego, od wyborów po publikacje danych ekonomicznych. Stany coraz częściej traktują te produkty jako hazard. Niektóre prowadziły działania egzekucyjne, inne przechodziły ustawodawstwo mające je ograniczyć.

CFTC widzi sprawę inaczej. Jej stanowisko jest takie, że gdy te kontrakty są notowane na federalnie zarejestrowanych giełdach, to Waszyngton — a nie stolice stanów — ma prawo decydować. Spór dotyczy więc czegoś więcej niż jednej kategorii produktów: to test tego, który poziom władzy ustala zasady, gdy stanowe prawo hazardowe i federalne prawo instrumentów pochodnych wskazują różne kierunki.

Argument prawny i dotychczasowy bilans

Agencja opiera swoją sprawę na Commodity Exchange Act, konkretnie na 7 U.S.C. § 2(a)(1)(A). Selig argumentuje, że ustawa przyznaje CFTC wyłączną jurysdykcję nad swapami i kontraktami futures notowanymi na wyznaczonych rynkach kontraktowych, czyli DCM — giełdach zarejestrowanych i nadzorowanych przez CFTC. W ocenie agencji federalna preempcja powinna mieć pierwszeństwo przed sprzecznymi przepisami stanowymi wymierzonymi w te platformy.

Poza własnymi pozwami CFTC wniosła, stan na koniec października 2026 r., apele amicus curiae w czterech federalnych sądach odwoławczych i jednym stanowym sądzie najwyższym. Wczesne orzeczenia były korzystne dla agencji: nakazy zapobiegawcze wspierające CFTC zostały wydane w pierwszych rozstrzygnięciach w sprawach z Arizony i Illinois. Nakaz zapobiegawczy to środek tymczasowy, który zachowuje status quo na czas trwania postępowania, a nie rozstrzyga ostatecznie kwestii jurysdykcji — są to zatem istotny impuls, ale nie werdykt końcowy.

Platformy objęte sporem to m.in. Kalshi, Polymarket i Crypto.com/Nadex.

Jak tu doszło

Selig został zaprzysiężony 22 grudnia 2025 r. po nominacji ze strony prezydenta Trumpa. Obrona kompetencji agencji przed stanowymi prawami hazardowymi szybko stała się jednym z priorytetów jego kadencji.

Co to oznacza dla rynków predykcyjnych

Najbardziej bezpośrednią konsekwencją jest to, że kwestia regulacyjna nie zostanie szybko rozstrzygnięta. Zapowiedź Seliga dotycząca Sądu Najwyższego sugeruje, że agencja jest gotowa przejść przez wiele rund odwołań, zamiast zaakceptować rozbieżny wynik.

Dla platform takich jak Kalshi, Polymarket i Crypto.com/Nadex stawka ma praktycznie wymiar egzystencjalny. Krajowe ramy pozwoliłyby im działać według jednego zestawu zasad. Porażka CFTC mogłaby natomiast zmusić je do poruszania się wśród odmiennych ograniczeń w każdym stanie, który się sprzeciwia.

Wczesne nakazy zapobiegawcze w Arizonie i Illinois dają CFTC pewien rozpęd, a sądy odwoławcze, w których agencja wniosła apele amicus curiae, będą miały istotne znaczenie.

Sporze towarzyszy też szersza kwestia instytucjonalna. Jeżeli interpretacja Commodity Exchange Act przez CFTC się obroni, potwierdzi to szeroki zakres federalnego nadzoru nad kontraktami zdarzeniowymi. Gdyby przeważyli stany, mogłoby to zachęcić do większej ingerencji lokalnej w produkty, które agencja uważa za swoją odpowiedzialność.

Na razie warto obserwować orzeczenia w 10 federalnych sprawach, rozstrzygnięcia w odwołaniach, w których CFTC się wypowiedziała, oraz to, czy któryś z tych sporów doprowadzi do rozbieżności między okręgami odwoławczymi — sprzecznych orzeczeń różnych federalnych sądów odwoławczych w tej samej kwestii prawa federalnego, co jest jednym z klasycznych powodów, dla których Sąd Najwyższy zgadza się rozpoznać sprawę.