Kanada opublikowała projekt rozporządzeń dotyczących stablecoinów, który ograniczy opłaty za wykup do 1% wykupowanej kwoty i zabroni emitentom wypłacania posiadaczom odsetek lub przychodów. Stablecoiny to tokeny cyfrowe zaprojektowane tak, aby utrzymywać stałą wartość względem aktywa odniesienia — najczęściej waluty fiducjarnej — i są wykorzystywane przede wszystkim jako środek wymiany i rozliczeń, a nie jako inwestycja. Projekt, opublikowany w Canada Gazette, Part I 24 października 2026 r., sygnalizuje zamiar Ottawa traktowania stablecoinów jako instrumentów płatniczych, a nie produktów inwestycyjnych, i otwiera 60-dniowe okno publicznych konsultacji, zanim jakiekolwiek przepisy wejdą w życie.

Czego dotyczą proponowane przepisy

Departament Finansów Kanady opublikował projekt rozporządzenia o stablecoinach jako przepisy podrzędne w ramach ustawy o stablecoinach. Ramy te wymagają od emitentów rejestracji w Banku Kanady — centralnym banku kraju — oraz utrzymywania zabezpieczenia rezerw w wysokości co najmniej jeden do jednego w walucie odniesienia. Publikacja w Canada Gazette, Part I to formalny mechanizm, za pomocą którego departamenty federalne przedkładają projekty rozporządzeń do publicznej weryfikacji; wersja ostateczna jest zazwyczaj publikowana dopiero po zakończeniu okresu komentarzy i przeanalizowaniu zgłoszeń. Są to projekty konsultacyjne, a nie przepisy obecnie obowiązujące; uczestnicy branży i opinia publiczna mają 60 dni od daty publikacji 24 października na złożenie uwag.

Wykup, w praktycznym ujęciu, oznacza wymianę stablecoinów przez posiadacza na bazową wartość fiducjarną — na przykład dolary kanadyjskie — do której odnosi się token. Zgodnie z projektem emitenci będą zobowiązani do realizacji wniosków o wykup bez nakładania jakiejkolwiek minimalnej kwoty, co czyni mechanizm dostępnym zarówno dla małych posiadaczy detalicznych, jak i instytucji.

Szersze ramy obejmują również skład rezerw, kwalifikowanych depozytariuszy, ład korporacyjny, obsługę skarg i raportowanie. Proponowane administracyjne kary pieniężne sięgają do 1 000 000 CAD za poważne naruszenia i 10 000 000 CAD za bardzo poważne naruszenia, dając regulatorom istotne narzędzie egzekucyjne na wypadek ostatecznego zatwierdzenia przepisów. Równolegle, na południe od granicy, postępują prace nad amerykańskimi wymogami weryfikacji tożsamości w stylu bankowym dla emitentów stablecoinów, co wskazuje na szerszą zachodnią zbieżność regulacyjną w zakresie ochrony konsumentów stablecoinów.

Jak działałby limit opłat za wykup wynoszący 1%

Zgodnie z projektem emitent nie może pobrać opłaty przekraczającej 1% wykupowanej kwoty, gdy posiadacz konwertuje stablecoiny z powrotem na walutę fiducjarną. Limit ogranicza maksymalny koszt, a nie eliminuje opłaty całkowicie; emitenci mogą nadal pobierać opłaty niższe od tego progu.

Dla ilustracji: posiadacz wykupujący stablecoiny kanadyjsko-dolarowe o wartości 10 000 CAD zapłaci w ramach proponowanego limitu nie więcej niż 100 CAD opłat. Przy mniejszych kwotach sufit wprowadziłby przewidywalność kosztów, która obecnie nie istnieje na niezregulowanym rynku. Emitenci będą również zobowiązani do publicznego ujawniania opłat i zapewnienia co najmniej siedmiodniowego powiadomienia na swoich stronach internetowych przed wejściem w życie jakichkolwiek podwyżek opłat, co stanowi dodatkową warstwę ochrony konsumentów.

Ze strony emitentów limit opłat mógłby ograniczyć przychody z wykupów instytucjonalnych o dużejali. Emitenci mogą próbować zrekompensować to zarządzaniem przychodami z rezerw, choć zakaz płacenia przychodów omówiony poniżej znacznie zawęża tę możliwość. Grupy branżowe zgłosiły już porównywalne obawy dotyczące kosztów operacyjnych w sąsiednich postępowaniach; komentarze American Fintech Council dotyczące przepisów AML i CFT dla stablecoinów podobnie sprzeciwiały się preskryptywnym ramom.

Wykupy należałoby również zrealizować w ciągu trzech dni roboczych od złożenia wniosku, ponownie bez wymaganej minimalnej kwoty. Ten termin odzwierciedla normy rozliczeniowe tradycyjnej bankowości i daje posiadaczom prawnie egzekwowalne oczekiwanie dostępu do swoich środków. Krytycy mogą argumentować, że wykupy on-chain mogłyby rozliczać się szybciej, co czyni trzydniowy termin konserwatywnym minimum, a nie koniecznością technologiczną.

Dlaczego przepisy zakazałyby przychodów ze stablecoinów

Projekt wyraźnie zakazuje emitentom bezpośredniego lub pośredniego przyznawania lub wypłacania jakichkolwiek odsetek lub przychodów związanych z posiadaniem stablecoina. Przychód w tym kontekście oznacza jakikolwiek zwrot lub nagrodę przysługującą posiadaczowi wyłącznie z tytułu posiadania tokenu w czasie, w tym pośrednie konstrukcje kierujące dochód z powrotem do posiadaczy za pośrednictwem platform stron trzecich.

Zakaz wyznacza świadomą granicę między zwrotami z tytułu posiadania a nagrodami związanymi z aktywnością. Nagrody oparte na transakcjach, niezwiązane z posiadaniem, pozostają dozwolone w projekcie, co oznacza, że programy nagradzające użytkowników za wydawanie lub transferowanie stablecoinów nie automatycznie naruszałyby przepisów. To rozróżnienie ma istotne znaczenie dla projektowania produktów: funkcja cashback powiązana z aktywnością płatniczą mogłaby przetrwać, podczas gdy funkcja oprocentowania oszczędności, która narasta w zależności od wielkości salda, już nie.

Zakaz odzwierciedla regulacyjne przekonanie, że stablecoiny oprocentowane zaczynają przypominać produkty depozytowe lub papiery wartościowe, z których oba podlegają w Kanadzie odrębnymowiązkom licencyjnym i ochrony inwestorów. Regulatorzy wydają się preferować klasyfikowanie zgodnych stablecoinów jako wąskich instrumentów płatniczych, aby utrzymać je w określonym obwodzie regulacyjnym. To ujęcie odpowiada temu, jak branża płatności coraz częściej pozycjonuje stablecoiny jako infrastrukturę handlu, a nie aktywa generujące przychody.

Dla emitentów prowadzących już produkty przynoszące przychody projekt stwarza dylemat projektowy. Platformy obecnie oferujące stopy oszczędnościowe na stablecoinach musiałyby przebudować te oferty, zanim ostateczne przepisy wejdą w życie — oczekiwane jesienią 2027 r. według doniesień Decrypt. 60-dniowy okres konsultacji to główne okno dla branży, aby kwestionować lub prosić o wyjaśnienia dotyczące zakresu zakazu, w szczególności wokół pośrednich konstrukcji przychodowych, które mogą nie mieć jasnego odpowiednika w finansach tradycyjnych.

Wymogi rezerwowe i harmonogram

Zgodnie z proponowanymi przepisami aktywa rezerwowe muszą być denominowane w walucie odniesienia, z wartością rynkową równą lub przekraczającą wartość outstanding stablecoinów na koniec każdego dnia roboczego. Kwalifikujące się aktywa obejmują depozyty a vista, dług rządowy o pozostałym terminie zapadalności trzech miesięcy lub krótszym, kwalifikujące się jednodniowe transakcje reverse repo oraz kwalifikujące się fundusze rynku pieniężnego. Wąska lista uniemożliwia emitentom lokowanie rezerw w instrumentach o wyższym oprocentowaniu, co z kolei ogranicza ekonomiczne podstawy do przekazywania przychodów posiadaczom, nawet gdyby zakaz został złagodzony w późniejszych wersjach projektu.

Konsultacje zakończą się około 60 dni po 24 października 2026 r., a rząd celuje w datę wdrożenia jesienią 2027 r., o ile przepisy zostaną uchwalone bez istotnych zmian. Emitenci, dostawcy usług powierniczych i platformy dystrybucyjne działające w Kanadzie będą musieli ocenić, czy ich obecne struktury produktowe są zgodne z proponowanymi ramami, na długo przed tą datą docelową.

Zastrzeżenie: Ten artykuł ma wycznie charakter informacyjny i nie stanowi porady finansowej ani inwestycyjnej. Rynki kryptowalut i aktywów cyfrowych wiążą się ze znacznym ryzykiem. Zawsze przeprowadzaj własne badania przed podjęciem decyzji.