Wybór między płatnościami Bitcoinem a płatnościami stablecoinami sprowadza się do trzech praktycznych zmiennych: opłat ponoszonych przez nadawcę lub sprzedawcę, szybkości rozliczenia środków oraz tego, jak bardzo wartość aktywa może się zmienić przed zakończeniem płatności. Żadna z opcji nie jest uniwersalnie tańsza, szybsza ani bezpieczniejsza, ponieważ wynik zależy od użytej sieci, bieżącego obciążenia, trasy transakcji i dostawcy obsługującego transfer.

Opłaty: Obie opcje wiążą się z opłatami sieciowymi oraz ewentualnymi kosztami wymiany, procesora i konwersji; najniższa opłata on-chain nie zawsze oznacza najniższy koszt całkowity.

Szybkość: Rzeczywiste rozliczenie zależy od wymaganej liczby potwierdzeń oraz od tego, czy używana jest bazowa warstwa Bitcoina, czy Lightning, a w przypadku stablecoina — od blockchaina, na którym działa.

Zmienność: Wartość Bitcoina w walucie fiducjarnej może zmienić się między wyceną a rozliczeniem, podczas gdy stablecoiny mają utrzymywać stabilność, ale wprowadzają ryzyko utraty powiązania z kursem i ryzyko emitenta.

Jak wypadają opłaty za płatności Bitcoinem i stablecoinami

Całkowity koszt płatności rzadko ogranicza się wyłącznie do opłaty sieciowej. Nadawcy i sprzedawcy mogą też ponosić koszty wymiany lub procesora płatności, opłaty za wypłatę oraz koszty konwersji lub off-rampu przy przechodzeniu na walutę fiducjarną. Powiązane omówienie można znaleźć w artykule Bitcoin vs Stablecoin Casinos: Fees, Speed & Volatility.

W przypadku Bitcoina opłaty warstwy bazowej trafiają do górników i rosną lub spadają wraz z popytem na miejsce w bloku, ponieważ transakcje konkurują o przestrzeń w każdym bloku, zgodnie z dokumentacją deweloperską Bitcoina. Przesłanie płatności przez Lightning Network, którą Polymarket obsługuje już dla depozytów, może obniżyć koszt pojedynczej płatności przy małych transferach.

Stablecoiny dodają kolejny poziom złożoności: ten sam ticker może istnieć na wielu blockchainach, z istotnie różnymi opłatami. Transfer USDC w jednej sieci może kosztować ułamek tego samego transferu w innej, więc sieć ma znaczenie tak samo duże jak sam aktyw. Powiązane omówienie można znaleźć w artykule What Is a Stablecoin? Peg, Reserves, Redemption, and How They Work.

Porównanie „jak za jak” ma sens dopiero po uwzględnieniu obciążenia sieci, wielkości transakcji, batchingu oraz wybranej sieci. Dlatego w praktyce porównując opłaty, trzeba zwykle wyjść poza samą kwotę transferu i uwzględnić drogę, jaką płatność pokonuje od portfela do ostatecznego zaksięgowania.

Co jest szybsze w płatnościach: Bitcoin czy stablecoiny?

Szybkość najlepiej oceniać end-to-end, a nie wyłącznie na podstawie czasu bloku. Istnieje różnica między nadaniem transakcji, jej pierwszym potwierdzeniem, finalnością a momentem, w którym sprzedawca lub odbiorca uznaje środki za rozliczone.

Rozliczenie w bazowej warstwie Bitcoina czeka na potwierdzenia bloków zapisane w blockchainie, zgodnie z przewodnikiem transakcyjnym Bitcoina, podczas gdy płatności Lightning mogą być finalizowane niemal natychmiast w obsługiwanych portfelach. Szybkość stablecoinów zależy natomiast od ich sieci bazowej; czas rozliczenia w łańcuchu takim jak Ethereum zależy od tego, jak szybko bloki są tworzone i potwierdzane.

Przy zakupie w punkcie sprzedaży sprzedawca może zaakceptować płatność Lightning lub stablecoinem w szybkiej sieci w ciągu sekund. Przy transferze transgranicznym ograniczeniem często jest giełda lub portfel po obu stronach, a nie sam łańcuch.

Czas rozliczenia on-chain jest też odrębny od czasu zaksięgowania depozytu lub wypłaty środków w scentralizowanej usłudze. Zator sieci, wymagana liczba potwierdzeń, obsługa portfeli, płynność i bridging mogą wydłużyć rzeczywiste doświadczenie znacznie poza pojedynczy interwał bloku, co ma znaczenie dla użytkowników potrzebujących zarówno przewidywalnego rozliczenia, jak i przewidywalnego dostępu do waluty fiducjarnej.

Zmienność, ryzyko płatności i która opcja pasuje do danego zastosowania

Wartość Bitcoina w walucie fiducjarnej może zmienić się między momentem podania ceny, wysłania płatności, jej rozliczenia i konwersji na gotówkę. Naraża to płatników i sprzedawców na krótkoterminowe wahania cen przy każdej transakcji.

Stablecoiny są projektowane tak, aby utrzymywać stałą wartość, ale stabilność jest konstruowana, a nie gwarantowana. Emitenci tacy jak Circle zabezpieczają USDC rezerwami, jednak model nadal niesie ryzyko depeggingu, ryzyko rezerw, emitenta, smart contractu, zamrożenia środków oraz ryzyko regulacyjne. Przed korzystaniem z takiego rozwiązania do płatności warto zrozumieć, jak w praktyce działają peg, rezerwy i wykup.

Podział ryzyka różni się w zależności od strony transakcji. Płatnik trzymający Bitcoina ponosi ryzyko cenowe do momentu rozliczenia; sprzedawca, który go akceptuje, ponosi je do chwili konwersji. W przypadku stablecoinów obie strony mierzą się głównie z ryzykiem pegu i emitenta, a nie z codziennymi wahaniami cen, co jest jednym z powodów, dla których banki i fintechy takie jak Revolut uruchomiły własne stablecoiny.

Szerszy zwrot w kierunku rozliczeń on-chain, w tym sieci kart płatniczych testujących płatności kryptowalutowe na dużą skalę, sprawia, że obie opcje stają się bardziej użyteczne. Wybór zależy od łącznych opłat, wymaganej szybkości rozliczenia, tolerancji na zmienność, obsługiwanych sieci i potrzeb związanych z wypłatą środków.

Przed wysłaniem jakiejkolwiek nieodwracalnej płatności należy sprawdzić dokładny aktyw, sieć blockchain, zgodność portfela oraz adres odbiorcy. Stablecoiny mogą zmniejszać krótkoterminową niepewność cenową, podczas gdy Bitcoin przemawia do użytkowników preferujących aktywo bez pegu i niezależne od emitenta.

Zastrzeżenie: Ten artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi porady finansowej ani inwestycyjnej. Rynki kryptowalut i aktywów cyfrowych wiążą się ze znacznym ryzykiem. Zawsze przeprowadzaj własne badania przed podjęciem decyzji.