Opinia autorstwa Lissele Pratt, współzałożycielki Capitalixe.

Federalne Biuro Śledcze (FBI) poinformowało w ubiegły weekend, że za hakiem na Binance o wartości 6,3 mld USD stoi Korea Północna — to kradzież, którą analitycy nazywają największym napadem w historii. Większość doniesień koncentrowała się dotąd na skali włamania. O wiele mniej powiedziano o tym, co zadziałało — a ta część historii niesie lekcję, której regulatorzy nie mogą zignorować.

Sprawcy rzeczywiście ukradli 6,3 mld USD, ale nie udało im się zatrzymać znacznej części łupu. Jak podaje firma analityki on-chain Elliptic, około 2,85 mld USD skradzionych środków zostało zamrożonych.

Powód wynika z tego, z czego składały się skradzione pieniądze: 94% z zamrożonych 2,85 mld USD było przechowywane w stablecoinach — tokenach zaprojektowanych do odwzorowywania wartości tradycyjnej waluty, w tym przypadku dolara amerykańskiego, używanych w całych rynkach kryptowalut do handlu i płatności.

Hak był złą wiadomością dla branży, ale pokazał, że scentralizowana kontrola, tak często krytykowana przez purystów kryptowalutowych, może być jednym z najskuteczniejszych narzędzi w walce z przestępczością kryptowalutową. W przeciwieństwie do większości innych aktywów stablecoiny mogą być zamrożone przez swoich emitentów, którzy mogą umieścić portfele je przechowujące na czarnej liście i uniemożliwić przemieszczanie tokenów, dając poszkodowanym realną szansę na zatrzymanie skradzionych pieniędzy, zanim trafią w niepowołane ręce.

Rodzi to jednak niezręczne pytanie: jeśli prywatne firmy mają władzę zamrażania aktywów warte miliardy dolarów, kto decyduje o tym, kiedy mogą z niej skorzystać? Wielka Brytania ma teraz okazję, by odpowiedzieć na to pytanie w sposób formalny.

Hakerzy ścigali się z czasem, by pozbyć się stablecoinów

Jak bardzo zamrożenie miało znaczenie, widać najlepiej z tego, co hakerzy zrobili w pierwszej godzinie napadu. Wyraźnie rozumieli, że okno na przemieszczenie stablecoinów, zanim ktokolwiek będzie mógł je zatrzymać, jest bardzo wąskie — i natychmiast z tego skorzystali.

Mniej niż godzinę po rozpoczęciu haku sprzedali już 325 mln USD skradzionego USDT (stablecoina Tethera) za Ether. Logika była prosta: wymienić aktyw, który można zamrozić, na taki, którego zamrozić się nie da. W przeciwieństwie do stablecoina Ether nie ma firmy emitenta, która mogłaby umieszczać portfele na czarnej liście.

Emitenci szybko zareagowali, aby udaremnić te działania. Pierwsze duże zamrożenie przez Tethera nastąpiło zaledwie 37 minut po tym, jak skradzione środki trafiły do głównego portfela hakerów, a Circle trzy minuty później zablokował przepływ swojego stablecoina USDC. Gdyby Tether i Circle nie zainterweniowały, znacznie większa część środków mogłaby stać się dla nich nieosiągalna.

Zasady zamrażania wciąż nie zostały uzgodnione

Zamrożenie zadziałało, w większości, ponieważ garstka firm zdecydowała się w czasie rzeczywistym z niego skorzystać. Problem w tym, że nie istnieje uzgodniony standard określający, kiedy zamrożenie jest uzasadnione ani jak szybko powinna nastąpić reakcja — a konsekwencje braku odpowiedzi na te pytania zaczynają się ujawniać.

Na przykład Circle stoi w obliczu proponowanego pozwu zbiorowego od inwestorów Drift Protocol, którzy zarzucają firmie, że nie zamroziła około 230 mln USD skradzionego USDC po kwietniowym haku. Ich argument jest taki, że Circle mógł zatrzymać przepływ środków, ale nie zareagował na czas.

Tymczasem Tether jest pozwany w Nowym Jorku przez dwóch przedsiębiorców, którzy twierdzą, że zamroził ich aktywa warte miliony dolarów na kilka miesięcy przed wydaniem nakazu zajęcia. Warto zaznaczyć, że Tether odpowiedział na tę sprawę, nazywając te zarzuty bezpodstawnymi.

W branży płatności i bankowości częstym widokiem są tradycyjne banki zamrażające środki i konta, co mogłoby sugerować, że emitenci stablecoinów powinni po prostu mieć tę samą możliwość. Powinni — ale banki nie mogą zamrażać aktywów bez powodu. Zwykle za decyzją stoi wyzwalacz prawny, a także możliwość jej zakwestionowania. Emitenci stablecoinów dysponują dziś porównywalną władzą, a jednocześnie muszą działać szybciej i ponad granicami — czas więc dać im pewną strukturę. Oś czasu zamrożeń z tego incydentu, opracowana przez firmę zajmującą się bezpieczeństwem blockchaina CertiK, pokazuje, jak szybko trzeba było podejmować te decyzje.

Szansa dla Brytanii

Jest jednak zastrzeżenie w kwestii regulowania emitentów stablecoinów: Tether i Circle, dwaj najwięksi emitenci, nie mają siedziby w Wielkiej Brytanii, więc brytyjscy regulatorzy nie mogą po prostu im wydawać poleceń.

Brytania może jednak kontrolować, które stablecoiny klienci z UK mogą kupować — i prace w tym obszarze już trwają. W czerwcu Financial Conduct Authority (FCA) opublikowała swoje ramy regulacyjne dla kryptoaktywów, zgodnie z którymi brytyjskie platformy handlowe muszą przeprowadzić należyta staranność i opublikować dokument ujawniający przed wpisaniem coina na listę — wymóg ten obejmuje również stablecoiny emitowane za granicą. Przepisy wchodzą w życie 25 października 2027 roku.

Bank Anglii z kolei kończy do końca 2026 roku Kodeks postępowania dla systemowo istotnych emitentów stablecoinów. Obejmuje on stablecoiny używane na tyle powszechnie, że ich rola w płatnościach ma znaczenie dla stabilności finansowej Wielkiej Brytanii.

Żadne z tych ram nie ustanawia jasnych obowiązków dotyczących zamrażania skradzionych środków, które — moim zdaniem — są konieczne. Oba są jednak wciąż w trakcie formowania, co daje Wielkiej Brytanii realną szansę na załatwienie tej luki już teraz, zamiast prób wprowadzania nowych wymogów dopiero później.

Dwa warunki dla notowania w UK

Oto rozwiązanie, które — jak sądzę — zadziała: zanim stablecoin będzie mógł być sprzedawany na brytyjskiej platformie, jego emitent powinien zgodzić się na dwa warunki.

Pierwszym jest to, że emitent pozostaje osiągalny i gotowy do działania. Tether i Circle zrobiły dokładnie to w ubiegłym tygodniu, ale poszkodowaną była największa giełda świata. Mała brytyjska platforma powinna otrzymać taką samą reakcję. Współpracuję z wieloma mniejszymi firmami kryptowalutowymi, które nie mają pozycji Binance ani bezpośredniej linii do Tethera — i w obecnym systemie to one najczęściej pozostają z odłożonymi sprawami.

Drugim warunkiem jest jasny harmonogram dalszych działań. Jeśli emitent zamraża środki, powinien tego samego dnia powiadomić National Crime Agency — brytyjską główną agencję zwalczania poważnej i zorganizowanej przestępczości. Zamrożenie powinno następnie wygasnąć, jeśli nie zostanie wydany rozkaz sądowy utrzymujący portfel w zamrożeniu.

Żaden z tych warunków nie jest wyjątkowo kontrowersyjny. Razem dawałyby organom ścigania szansę na interwencję w przypadku kradzieży środków, chroniąc jednocześnie ludzi przed nieskończonym zamrożeniem ich aktywów bez podstaw prawnych.

Hak na Binance pokazał, że stablecoiny mogą dać ofiarom przestępczości kryptowalutowej szansę na zatrzymanie skradzionych pieniędzy, zanim znikną na zawsze. To nie powinno być przywilej zarezerwowany wyłącznie dla największych giełd świata.

Opinia autorstwa Lissele Pratt, współzałożycielki Capitalixe. Oryginalnie opublikowane przez Cointelegraph 9 listopada 2026: https://cointelegraph.com/opinion/285b-binance-hackers-lost-shows-why-uk-needs-stablecoin-freeze-rules