93-letni australijski weteran wojny koreańskiej wspomina służbę na rzece Han: „Powinniśmy byli pójść dalej”
Najważniejsze informacje
- •Reginald Wollmer odbył dwa przydziały podczas wojny koreańskiej w Królewskiej Australijskiej Marynarce Wojennej w ramach sił pod dowództwem ONZ, służąc od maja 1951 do stycznia 1952 oraz ponownie od listopada 1953 do lipca 1954 po zawieszeniu broni.
- •Podczas operacji na rzece Han marynarze mierzyli głębokość wody z małych łodzi pod ciężkim ostrzałem wroga, ponieważ szlaki wodne były słabo rozpoznane, a pływy nieprzewidywalne.
- •Wollmer zaproponował rozdysponowanie nadwyżek żywności ze swojego okrętu głodującym cywilom, kapitan zatwierdził ten pomysł, a on osobiście dostarczył zapasy małą łodzią na wyspę, której nazwy nie potrafi już wymienić.
- •Wollmer uważa, że siły ONZ powinny były posuną się dalej na północ, w kierunku granicy z Chinami, gdy wojska północnokoreańskie i chińskie się wycofywały, arguing, że wynikły z tego podział przeszkodził trwałemu pokojowi i rozdzielił rodziny w obu Koreach.
- •Zaproszony przez seulskie ministerstwo ds. weteranów, Wollmer uczestniczył w wydarzeniach upamiętniających w Busan, w tym w dorocznym ceremoniale Turn Toward Busan, i chwalił osiągnięcia gospodarcze, technologiczne i demokratyczne Korei Południowej.

W wieku 18 lat Reginald Wollmer opuścił Australię, by walczyć za kraj, którego prawie nie znał. Dziś, mając 93 lata, weteran wojny koreańskiej wspomina swoją służbę nad rzeką Han — od kartografowania niebezpiecznych wód pod ostrzałem wroga po dzielenie się żywnością z okrętu wojennego z głodującymi cywilami — i uważa, że siły ONZ powinny były posuną się dalej na północ, aby zjednoczyć półwysep.
„Nie wiedzieliśmy, jakie są głębokości wody. Nie wiedzieliśmy, jakie są pływy” — powiedział Wollmer w wywiadzie dla The Korea Herald w czwartek, przeprowadzonym podczas jego wizyty w Korei Południowej na zaproszenie Ministerstwa ds. Patriotów i Weteranów.
Wspomniał o słabo rozpoznanych szlakach wodnych i nieprzewidywalnych pływach wzdłuż rzeki Han podczas wojny koreańskiej w latach 1950-53, kiedy australijski okręt wojenny, na którym służył, był narażony na ostrzał wroga. Marynarze mierzyli głębokość wody z małych łodzi, nawet będąc pod ostrzałem na rzece, która dziś przepływa przez Seul i stała się symbolem szybkiego rozwoju kraju.
„Kiedy byliśmy pod ostrzałem, byliśmy pod ciężkim ostrzałem” — powiedział. „Czy nas trafili? Czy nas zatopili?”
Jego misja, jak pamiętał, wykraczała poza walkę z siłami wroga. Podczas operacji patrolowej na australijskich okrętach wojennych wzdłuż rzeki Han Wollmer zauważył, że mieszkańcy zmagali się z przetrwaniem, i zaproponował rozdysponowanie nadwyżek żywności z okrętu.
„Rozmawiałem z kapitanem okrętu” — powiedział Wollmer, wspominając, jak zaproponował wysłanie nadwyżek żywności na ląd dla ludzi, którzy „najwyraźniej głodowali”.
Kapitan się zgodził i nakazał mu przebrać się w mundur bojowy, spakować żywność i przewieźć ją małą łodzią na wyspę, której nazwy nie potrafi już sobie przypomnieć po ponad siedmiu dekadach.
„Byliśmy tam, aby ich chronić, a nie atakować” — powiedział.
Powrotne wizyty i dwa przydziały
Wollmer przybył do Korei Południowej w ramach programu zapraszania ministerstwa, który rozpoczął się 8 listopada i trwał do piątku. Uczestniczył w wydarzeniach upamiętniających w Busan, w tym w dorocznym ceremoniale Turn Toward Busan, a wcześniej odwiedził ten kraj w 2014 i 2022 roku. Ponieważ weterani wojny — nastolatki i młodzi dorośli na początku lat 50. — wkroczyli w swoje 90. lata, relacje naocznych świadków, takie jak relacja Wollmera, stały się coraz rzadsze. Busan jest również domem Cmentarza Memoriałowego ONZ, jedynego takiego cmentarza ONZ na świecie.
Według ministerstwa Wollmer służył w Korei podczas dwóch oddzielnych przydziałów — od 8 maja 1951 roku do 30 stycznia 1952 roku oraz od 6 listopada 1953 roku do 16 lipca 1954 roku, przy czym drugi przypadał po zawieszeniu broni z lipca 1953 roku.
„Powinniśmy byli pójść dalej”
Wollmer służył w Królewskiej Australijskiej Marynarce Wojennej w ramach wielonarodowych sił pod dowództwem ONZ podczas wojny koreańskiej, na okrętach, w tym HMAS Murchison. Początkowo pracował jako operator radaru, obliczając zasięg i namiar celów wroga dla ognia artyleryjskiego marynarki, zanim został przeniesiony do kuchni okrętowej jako kucharz.
Rozważając wynik wojny, weteran argued, że siły ONZ powinny były posuną się dalej na północ, aby zjednoczyć Półwysep Koreański, zamiast pozostawić go podzielonym.
„Uważam, że powinniśmy byli pójść dalej” — powiedział. „Powinni byli zostać przepędzeni dalej na północ, dalej na północ, dalej na północ.”
Powiedział, że siły ONZ powinny były wykorzystać swoją przewagę, gdy wojska północnokoreańskie i chińskie się wycofywały, zamiast zatrzymać się przed zjednoczeniem półwyspu pod wolnym, demokratycznym systemem. Jego zdaniem podział przeszkodził trwałemu pokojowi i rozdzielił rodziny w obu Koreach. Ten podział trwa do dziś: zawieszenie broni z 1953 roku nigdy nie zostało zastąpione traktatem pokojowym, co oznacza, że obie Koree są technicznie nadal w stanie wojny wzdłuż Strefy Zdemilitaryzowanej.
Wollmer wskazał na cierpienie rodzin rozdzielonych granicą, pytając, ilu Południowokoreańczyków nadal ma krewnych mieszkających po drugiej stronie Strefy Zdemilitaryzowanej. Pytany, czy zabezpieczenie całego półwyspu aż do granicy z Chinami mogłoby zapobiec takiemu cierpieniu, odpowiedział: „To prawda. To prawda.”
„Chiny powinny były mieć wystarczająco przyzwoitości, aby powiedzieć: »Dobrze, to jest granica chińska. Tutaj kończy się nasz kraj«” — powiedział.
Dowództwo ONZ zostało utworzone w lipcu 1950 roku w celu koordynowania wielonarodowych sił broniących Korei Południowej po inwazji Korei Północnej. Po zawieszeniu broni z 1953 roku UNC pozostało odpowiedzialne za utrzymanie zawieszenia broni, podczas gdy Południowokoreańsko-Amerykańskie Połączone Dowództwo Sił, utworzone w 1978 roku, później przejęło odpowiedzialność za przygotowania do wspólnej obrony. UNC, CFC i Siły Stanów Zjednoczonych w Korei, które utrzymują około 28 500 amerykańskich żołnierzy w Korei Południowej, są kierowane przez generała armii Stanów Zjednoczonych Xaviera Brunsona, który dowodzi wszystkimi trzema organizacjami.
Demokracja, wartość wspólna dla pokoleń
Wollmer powiedział, że zgłosił się na ochotnika do australijskiej marynarki wojennej, ponieważ uważał, że ma obowiązek obrony swojego kraju w czasie globalnej niestabilności.
„Wstąpiłem, ponieważ chciałem walczyć za swój kraj” — powiedział. „Na całym świecie było kłopotów, i czułem, że muszę się zgłosić, aby dbać o mój kraj.”
„Zgłosiłem się na ochotnika, aby wspierać mój kraj, a mój rząd uznał, że powinien wspierać naród koreański” — dodał.
Pytany, co przychodzi mu na myśl, gdy myśli dziś o rzece Han, Wollmer wielokrotnie wykrzyknął: „Wow. Wow. Wow.” Chwalił postęp gospodarczy i technologiczny Korei Południowej — w ostrym kontraście do biedy i zniszczeń, które widział dziesięciolecia wcześniej — a także traktowanie zagranicznych weteranów przez południowokoreański rząd.
Dla Wollmera trwałą lekcją wojny jest znaczenie demokracji, którą opisał jako umożliwiającą ludziom decydowanie o własnej przyszłości i wybieranie własnego rządu.
„Pokojowa demokracja” — powiedział, gdy poproszono go o podsumowanie osiągnięć Korei Południowej.
Wspominając swoją decyzję o zgłoszeniu się na ochotnika, Wollmer nie miał wątpliwości, gdy zapytano go, czy ponownie służyłby w Korei, gdyby miał 18 lat i stanął przed tym samym wyborem.
„Tak, służyłbym” — powiedział.