AktualnościMakroKolumnista Alternet: Po historycznej klęsce w wyborach do Kongresu jedynym wyjściem dla Republikanów jest „uciecka” od Trumpa

Kolumnista Alternet: Po historycznej klęsce w wyborach do Kongresu jedynym wyjściem dla Republikanów jest „uciecka” od Trumpa

Autor: Alternet·

Najważniejsze informacje

  • •D. Earl Stephens twierdzi w kolumnie dla Alternet, że wyniki wyborów do Kongresu były referendum o prezydencie Trumpie, przynosząc jego partii to, co opisuje jako najbardziej przytłaczającą porażkę partii w historii tych wyborów.
  • •Stephens wskazuje przewagę Demokratów 12 miejsc w Senacie i 85 miejsc w Izbie Reprezentantów oraz odwrócone stany, takie jak Teksas, Karolina Północna i Georgia, jako dowód wyborczego zrywu, który nazywa „Bluenami”.
  • •Kolumna wiąże ostatnie wydarzenia — w tym utratę przez Stany Zjednoczone statusu kraju bez odry przyznawanego przez Panamerykańską Organizację Zdrowia oraz kryzys lotniczy, który uziemił tysiące lotów — z tym, co Stephens opisuje jako niekompetencję na poziomie gabinetu.
  • •Stephens twierdzi, że około 75 procent Amerykanów jest zmęczonych prezydentem, i przewiduje, że Trump nie ukończy drugiej kadencji, powołując się na widoczny upadek zdrowia i niewyjaśnione wielodniowe nieobecności w przestrzeni publicznej.
  • •Prognozuje, że zerwanie Republikanów z Trumpem mogłoby uruchomić impeachment za nadużywanie publicznych środków, przy czym usunięcie wymagałoby jedynie garstki republikańskich senatorów dołączających do Demokratów, i zauważa sygnały, że Rupert Murdoch może szykować się do wycofania wsparcia.
Kolumnista Alternet: Po historycznej klęsce w wyborach do Kongresu jedynym wyjściem dla Republikanów jest „uciecka” od Trumpa

W kolumnie dla Alternet, progresywnego internetowego serwisu informacyjnego, D. Earl Stephens twierdzi, że po listopadowych wyborach do Kongresu Republikanie pozostali z jednym wyborem: odciąć się od prezydenta Donalda Trumpa albo pójść na dno razem z nim. Pisząc kilka dni po wynikach, które opisuje jako najbardziej przytłaczającą porażkę partii w historii wyborów do Kongresu, Stephens utrzymuje, że głosowanie było przede wszystkim referendum o Trumpie samym w sobie — i że prezydent raczej nie ukończy drugiej kadencji.

Ostrzeżenie z czerwca 2025 roku

Kolumna opiera się na argumencie, który Stephens po raz pierwszy przedstawił w czerwcu 2025 roku, w tekście opublikowanym na jego Substacku, 147 dni po rozpoczęciu drugiej kadencji Trumpa. Wtedy zasugerował, że pytanie dominujące w debacie politycznej zmierza w złym kierunku. „Może zamiast zastanawiać się, czy nasz kraj przetrwa kolejne ponad trzy lata rządów Donalda Trumpa, należałoby zadać pytanie: czy groteskowy i ponoszący klęskę Donald Trump przetrwa kolejne trzy lata?” — napisał.

Wtedy, argumentował Stephens, Trump „przegrywał słabą rękę, reklamował mandat, którego nigdy nie miał, i służył samemu sobie, a nie amerykańskiej publiczności”. Zaatakował też gabinet, pisząc, że Trump „otoczył się gabinetem prosto z trzewi Ruperta Murdocha”, wymieniając Hegsetha, Noem, Kennedy’ego, Loeffler, Bondi, McMahon, Gabbard i Duffy’ego. Każdy z nich, jego zdaniem, zawdzięczał stanowisko nie „znakomitym kwalifikacjom ani trwałemu przywiązaniu do naszego kraju”, lecz „przerażającej zdolności do pochylania się w kłęboku raz za razem przed dyszącym dyrygentem”.

Stephens oskarżył ten gabinet o „przywracanie odry”, zamianę podróży lotniczych w „dosłownie śmiertelnie niebezpieczny, powietrzny akrobacyjny wyczyn”, „wysyłanie poufnych informacji naszym wrogom” i „bronienie niebronialnego przed sądami”, podczas gdy prezydent sam „zabijał się do narożnika”.

Utrata statusu kraju bez odry, uziemione loty

W nowej kolumnie Stephens przedstawia ostatnie wydarzenia jako potwierdzenie tamtego ostrzeżenia. We wtorek — 666. dzień drugiej kadencji Trumpa, jak zauważa — Stany Zjednoczone historycznie utraciły status kraju bez odry przyznawany przez Panamerykańską Organizację Zdrowia, a o tym wydarzeniu doniósł New York Times; Stephens nazywa je „naprawdę niemożliwym do przetworzenia przez żadną zdrową psychicznie osobę”. Status kraju bez odry — utrzymywany przez Stany Zjednoczone od 2000 roku — to oznaczenie nadawane przez Panamerykańską Organizację Zdrowia, regionalne biuro Światowej Organizacji Zdrowia dla obu Ameryk, krajom, które przerwały endemiczne szerzenie się odry. Łączy on to wydarzenie z następstwami katastrofy lotniczej, która uziemiła tysiące samolotów, odczytywaną jako niekompetencja gabinetu podniesiona „na wyżyny”. Skumulowanym efektem jest, jego zdaniem, to, że Ameryka stała się „pośmiewiskiem świata i Bohaterem wszystkich jego dowcipów” — cesarzem, jego słowami, który „nie ma dokąd pójść, tylko w dół i na zewnątrz”.

„Bluenami” przy urnach

Te porażki kulminowały przy urnach, według relacji Stephensa. W okresie poprzedzającym wybory do Kongresu, pisze, Trump — „dając najlepsze przedstawienie Mussoliniego” — bezlitośnie mówił Amerykanom, by udawali, że sam jest na kartce do głosowania. Miliony wyborców właśnie to zrobiły, przynosząc partii Trumpa „najbardziej przytłaczającą porażkę w historii wyborów do Kongresu”. Wybory do Kongresu w połowie kadencji wypełniają wszystkie 435 miejsc w Izbie Reprezentantów i około jednej trzeciej Senatu, a partia rządząca historycznie niemal zawsze traci grunt.

Podawane przez niego liczby są zatrważające. Demokraci mają przewagę 12 miejsc w Senacie i 85 miejsc w Izbie Reprezentantów. Wyścigi nie zostały jedynie odwrócone, pisze; zostały „przewrócone do góry nogami i wstrząśnięte”. Teksas — „TEKSAS”, jak podkreśla — poszedł na niebiesko z wynikiem +12, Karolina Północna +20, a Georgia +18; przewagi nazywa „zapierającymi dech w piersiach”, a nawet Missisipi ma teraz senatora elekt-kobietę — czarnoskórą. Stephens nazywa ten zryw „Bluenami”, podsumowując nastrój jednym słowem: „u-l-g-a”.

Po przejrzeniu „setek i setek cali” analiz politycznych w poszukiwaniu przyczyn tej totalnej klęski Stephens mówi, że przez raporty pobojowe przewija się jedna nić: wybory były „mandatem przeciwko skazanemu przestępcy, Donaldowi Johnowi Trumpowi”. Około 75 procent Amerykanów, jego oceniając, jest „chorobliwie zmęczonych” prezydentem i „nie będzie od tego powrotu”. Zauważa, że doszedł do wersji tego wniosku ponad rok wcześniej, cytując własną frazę z czerwca 2025 roku: „Wbij w niego widelec. Skończony.”

Pytania o zdrowie i zniknięcia

Więc, pyta, „co dalej?” Stephens pisze, że nadal uważa za „niemożliwe do uwierzenia”, by Trump ukończył prezydenturę, żartując, że „nie ma w tym kraju miejsca dla 340 milionów Amerykanów” i prezydenta. Kluczowy dla tej oceny jest stan Trumpa. Opisując prezydenta jako „starego osiemdziesięciolatka”, Stephens kataloguje to, co przedstawia jako widoczny upadek — opuchnięte kostki, pokryte strupami dłonie, bełkotliwą mowę, ciężki makijaż — i nazywa Trumpa „umierającym wrakiem”.

Podkreśla też wzorzec niezapowiedzianych, wielodniowych nieobecności w przestrzeni publicznej, z których kilka, jak mówi, wydarzyło się podczas drugiej kadencji. Najnowsze przypadki miały miejsce w zeszłym tygodniu, gdy prezydent — według Stephensa — przez cztery dni nie był widziany ani słyszany, podczas gdy tysiące Amerykanów uwięzionych było na lotniskach przez kryzys lotniczy. Stephens zarzuca temu, co nazywa „zepsutymi korporacyjnymi mediami”, że nie pytają już, gdzie podziewa się prezydent, i zaprasza czytelników, by wyobrazili sobie reakcję, gdyby Barack Obama lub Joe Biden znikali na dni bez zapowiedzi. Jak długo, pyta, prezydent będzie to robił — i, co „ważniejsze”, będzie tego chciał? Nazywa osiemdziesięciolatka „absolutnym obrazem bólu”, robiącym wszystko, by „zciągnąć wszystkich na swój nędzny poziom”.

Odpowiedź Trumpa: obwinianie i eskalacja

Odpowiedzią Trumpa na kongresową katastrofę, pisze Stephens, było „obwinianie innych i podwojenie nienawiści, bigoterii i jadu” — najbardziej wymownie poprzez osadzenie Stephena Millera, którego Stephens potępia jako „nazistę”, na fotelu szefa personelu. Trump, zauważa, ma „jedyny w swoim rodzaju talent do schodzenia jeszcze niżej”, ale działające pytanie dla Republikanów jest konkretne: jak długo pozwolą, by był „ciągnięty na dno” razem z nim? Stephens przyznaje, że partia trzymała się Trumpa przez dekadę, ale upiera się, że „są rzeczywistości, a potem są rzeczywistości polityczne”.

Argument za „ucieczką”

Rzeczywistość polityczna, jak ją przedstawia Stephens, jest taka, że „Trump aktywnie zabija Partię Republikańską”. Jeśli GOP ma jakąkolwiek nadzieję na „stabilizację upadku i ograniczenie historycznych strat”, pisze, musi „uciec i uciekać” od prezydenta. Wzywa Demokratów, „jeśli są… mądrzy”, by wykorzystali przewagę i dalej owijali Trumpa wokół szyi Republikanów, dopóki — i jeśli — partia się nie oderwie.

Impeachment i czynnik Murdoch

Wtedy, przewiduje Stephens, nastąpi impeachment „za jedno z wielu, nawet stu wykroczeń”. Uważa, że Demokraci zdecydują się na „rażące nadużywanie (kradzież) publicznych środków” przez Trumpa, przypadek nazywa „przekonującym i łatwym do udowodnienia”. Elektorat, który opisuje jako przytłaczająco chorobliwie zmęczony korupcją w Białym Domu, chciałby — jego zdaniem — prezydenta „wypędzić z miasta na szynie”. Usunięcie, zauważa, wymagałoby jedynie „garstki Republikanów” dołączających do Demokratów w Senacie. Zgodnie z Konstytucją usunięcie ze stanowiska wymaga większości dwóch trzecich w Senacie — 67 z 100 głosów — po głosowaniu nad impeachmentem zwykłą większością w Izbie, dlatego nawet niewielka liczba republikańskich dezerterów byłaby decydująca w jego scenariuszu.

Gdy do wyborów prezydenckich pozostałby wówczas około rok, Stephens pyta, ilu Republikanów chętnie „przywiąże się do dwutonowej kotwicy” ciągnącej ich na dno rzeki Potomac. Rozszerza kalkulację na mecenasów prezydenta w mediach, pytając, jak długo to, co nazywa „Trump TV”, będzie powstrzymywać się od zrzucenia go „jak worek śmieci” i przekierowania relacji na innego republikańskiego kandydata, gdy wybory prezydenckie wejdą w pełny rozpęd. Stephens pisze, że są już sygnały, iż Rupert Murdoch jest „gotów porzucić toksycznego Trumpa”, zerwanie, które — sugeruje — prezydent zniósłby fatalnie.

Mroczny portret końcowy

Kolumna kończy się miażdżącą oceną. Stephens nazywa Trumpa „starym człowiekiem, który ponosi klęskę i miota się”, ale, „co gorsza”, „starą wiadomością” — „najbardziej polaryzującą postacią w historii Ameryki” zredukowaną do „zużytej, porysowanej płyty”. Jego słowami, prezydent jest „nienawidzony przez większość planety” i musi teraz spędzić niewiele pozostałego mu czasu „uwięziony w małym, nędznym świecie własnego wyrobu”.

Stephens oczekuje, że Trump będzie nadal bić się i obwiniać wszystkich o swój upadek, podczas gdy jego najgorliwsi zwolennicy, zatykając nosy, pobiegną mu na pomoc w nadziei na ułaskawienia, a reszta kraju odwróci się od niego i skieruje ku przyszłości bez niego. Trump, konkluduje, tak gruntownie przekroczył swoją gościnę, że gdy odejdzie, zabraknie go tylko człowiekowi najbardziej odpowiedzialnemu za zawierzenie Ameryki jemu. Jego pożegnalna fraza to swego rodzaju rozstanie: „Teraz wszystko twoje, Vlad.”

D. Earl Stephens jest autorem „Toxic Tales: A Caustic Collection of Donald J. Trump’s Very Important Letters” oraz nagradzanym dziennikarzem, który zakończył karierę prasową jako redaktor naczelny „Stars and Stripes”.