AktualnościMakroAlan Dershowitz broni Trumpa i opowiada się za szeroką ochroną wolności słowa

Alan Dershowitz broni Trumpa i opowiada się za szeroką ochroną wolności słowa

Autor: Alternet·

Najważniejsze informacje

  • •Dershowitz argumentował, że Pierwsza Poprawka dotyczy wyłącznie Amerykanów, twierdząc, że trzymiesięczne zatrzymanie Mahmouda Khalila przez ICE wynikało z jego statusu imigracyjnego, a nie z krytyki Izraela.
  • •Zaprzeczył, jakoby jego argument podczas procesu impeachmentu Trumpa w 2020 roku — że legalne działanie częściowo motywowane reelekcyjnie nie podlega impeachmentowi — dodało prezydentowi odwagi podczas jego drugiej kadencji.
  • •Dershowitz odrzucił określenie 6 stycznia jako próby zamachu stanu, twierdząc, że Trump opuścił urząd po wyborach w 2020 roku, mimo że kwestionował wynik.
  • •Popierał wycofanie finansowania NPR i telewizji publicznej oraz ograniczenia wystaw Smithsonian przez administrację, jednocześnie sprzeciwiając się anulowaniu grantów badawczych dla uniwersytetów.
  • •Dershowitz twierdził, że otwarta debata w dużej mierze zniknęła, obwiniając demokratów i niezależne księgarnie, i powiedział, że profesorowie powinni uczyć myślenia krytycznego, zamiast głosić osobiste poglądy, w tym na temat zmian klimatycznych.
Alan Dershowitz broni Trumpa i opowiada się za szeroką ochroną wolności słowa

Adwokat Alan Dershowitz, jeden z najbardziej wybitnych i kontrowersyjnych prawników w Stanach Zjednoczonych, omówił w wywiadzie wyłącznie dla AlterNet prezydenta Donalda Trumpa, wolność słowa, antysemityzm i debatę akademicką.

Pod koniec XX wieku Dershowitz odegrał kluczowe role w udanych sprawach sądowych oskarżonych przestępców, w tym Harry'ego Reemsa, Clausa von Bülowa i O.J. Simpsona. Stał się również jednym z najbardziej cenionych profesorów prawa na świecie, wykładając na Uniwersytecie Harvarda i pisząc wpływowe dzieła na tematy od obrony karnej po prawa Żydów.

Stał się też przedmiotem kontrowersji. W 2020 roku Dershowitz bronił Trumpa podczas jego pierwszego procesu impeachmentu, który dotyczył wysiłków Trumpa w celu wstrzymania pomocy wojskowej dla Ukrainy, chyba że ukraińscy urzędnicy pomogli mu oczernić demokratycznego kandydata na prezydenta Joe Bidena. Izba Reprezentantów przeprowadziła impeachment Trumpa w sprawie ukraińskiej w grudniu 2019 roku, a Senat uniewinnił go w lutym 2020 roku. Dershowitz został również oskarżony przez Virginii Giuffre, jedną z ofiar handlu seksualnego Jeffreya Epsteina, o wykorzystywanie jej, w tym gdy była niepełnoletnia. Po postępowaniu sądowym Giuffre wycofała swoje zarzuty.

Wywiad, przeprowadzony przez Rozsę, został lekko zredagowany dla przejrzystości, kontekstu i długości.

Pierwsza Poprawka a antysemityzm

Rozsa: Kiedy miałem 12 lat, niemal zginąłem w antysemitycznym przestępstwie z nienawiści, więc wiem, że antysemityzm jest realny i niebezpieczny. Jednocześnie obawiam się, że administracja Trumpa mogła posunąć się za daleko w walce z nim, w tym w przypadku Mahmouda Khalila, posiadacza zielonej karty, który był zatrzymany przez ICE przez trzy miesiące za wypowiedzi krytykujące Izrael. Jako Żyd, który walczył z antysemityzmem i bronił praw obywatelskich, gdzie wyznacza pan granicę między sprzeciwem wobec antysemityzmu a poszanowaniem praw do wolności słowa?

Dershowitz: Nie mam szacunku dla praw do wolności słowa osób niebędących Amerykanami. Pierwsza Poprawka obowiązuje w Ameryce wobec Amerykanów, a nie było żadnych ograniczeń praw do wolności słowa nikogo. Mogą korzystać z Zoomu i swobodnie wypowiadać się poza granicami kraju.

Nie widzę żadnej sprzeczności między egzekwowaniem prawa imigracyjnego a zapewnieniem, że ludzie nie wjeżdżają do kraju. Jeśli weszli przez oszustwo, nawet jeśli zostali wybrani do Kongresu, jak Ilhan Omar, lub stali się studentami Columbia, mogą nadal korzystać z wolności słowa. W rzeczywistości ich wypowiedzi otrzymały nowy megafon z powodu kontrowersji wokół nich. Mogą prowadzić podcasty, konferencje wideo i wszystko inne, co chcą. Ich wolność słowa nie została ograniczona.

Z drugiej strony, moja wolność słowa została poważnie ograniczona przez Harvard, który w zasadzie zakazał mi tam występowania; przez 92nd Street Y, który mnie wykluczył; oraz przez Temple Emanu-El, który zakazał mi przemawiania. Były poważne ograniczenia mojej wolności słowa. Nadal mogę z panem rozmawiać, ale wiele osób z publiczności, które chciałyby mnie słuchać, nie może tego zrobić w tych miejscach.

Głęboko dbam o wolność słowa, ale trzeba ją oceniać funkcjonalnie. Jeśli można mówić przez Zoom lub inne media, a nie ma się prawa przebywać w Ameryce, to według mnie nie narusza to Pierwszej Poprawki.

Ta perspektywa jest istotna dla czytelników: zgodnie z długotrwałą doktryną konstytucyjną USA, Pierwsza Poprawka ogranicza działania rządu, podczas gdy prywatne instytucje, takie jak uniwersytety, obiekty kulturalne i księgarnie, są ogólnie wolne w ustalaniu własnych zasad dotyczących tego, kto może się na ich platformach wypowiadać. Gdzie kończy się egzekwowanie prawa imigracyjnego, a zaczynają zasady wolności słowa dla nieobywateli, pozostaje jednym z otwartych pytań prawnych drugiej kadencji Trumpa.

Rozsa: Chcę wyjaśnić, że ja osobiście nie uważam, że Khalil jest antysemityą. Mówiłem ogólnie o tym, gdzie powinna być wyznaczona granica. Nie zgadzam się z panem co do poglądów Khalila, a także uważam, że trzymanie kogoś przez ICE przez trzy miesiące z powodu jego opinii narusza zasadę wolności słowa, nawet jeśli technicznie nie narusza samej Pierwszej Poprawki. Czy pan przynajmniej widzi ten argument?

Dershowitz: To nie miało miejsca. Nie został zatrzymany z powodu swojej mowy. Został zatrzymany ze względu na swój status. Gdyby był Amerykaninem i powiedział dokładnie to samo, nikt nie próbowałby powstrzymać go od mówienia.

Został zatrzymany ze względu na swój status. Jest zgorzkniałym antysemityą. Powiedzmy to wprost. Każdy, kto koncentruje się wyłącznie na Izraelu i prawie Izraela do istnienia, nie troszcząc się o Kurdów, Ujgurów ani żadną inną grupę, i koncentruje się tylko na państwie narodowym Żydów, kwalifikuje się według mnie jako antysemitya. Więc nie zgadzam się z panem w obu punktach.

Czy Dershowitz dodał Trumpa odwagi?

Rozsa: W lutym 2020 roku, podczas pierwszego procesu impeachmentu Trumpa, argumentował pan, że legalne działanie nie staje się podstawą do impeachmentu z powodu motywu reelekcyjnego. Dodał pan: „Jeśli prezydent robi coś nielegalnego, to zupełnie co innego”. Później nazwałem to „precedensem Dershowitza”, ponieważ argumentowałem, że zasadniczo dodało to Trumpowi odwagi, by uważał siebie za ponad prawem. Czy uważa pan, że podczas swojej drugiej kadencji poczuł się dodany odwagi do robienia nielegalnych rzeczy?

Dershowitz: Nie dzięki mojej obronie. Moja obrona była konstytucyjna. Uważam, że prezydent Lincoln, prezydent Jefferson i prezydent Roosevelt wszyscy robili rzeczy, które podpadałyby pod klauzule impeachmentowe skierowane przeciwko prezydentowi Trumpowi. Można zapytać, czy oni czuli się dodani odwagi. Robili rzeczy, które naciskały na granice władzy wykonawczej.

Moja odpowiedź brzmi nie. Nie uważam, że prezydent Trump został dodany odwagi przez moją obronę lub przez innych, którzy argumentują, że legalne działanie nie może zostać przekształcone w przestępstwo impeachmentowe jedynie dlatego, że mogło być częściowo motywowane względami politycznymi lub wyborczymi. To otworzyłoby drogę do impeachmentu praktycznie każdego prezydenta.

Granica między legalną władzą wykonawczą a działaniami impeachmentowymi towarzyszy Trumpowi w jego drugiej kadencji, powracając w sporach dotyczących finansowania badań uniwersyteckich, wystaw muzealnych i mediów publicznych omawianych później w tej rozmowie.

Rozsa: To ciekawa perspektywa. Nie myślałem o tym w ten sposób. Ma pan długą historię wypowiedzi, które skłaniają ludzi do zatrzymania się i zastanowienia. Uważam, że to była część tego, jak pomógł pan O.J. Simpsonowi, doradzając mu. Dostał pan jego zespołowi prawnemu pomysły, które pomogły im się przestawić. To właściwie—

Dershowitz: To jest to, co próbowałem robić w całej mojej reprezentacji prawnej. Próbuję przekraczać granice. Jako profesor staram się robić to samo. Próbuję rozciągać umysły ludzi i sprawiać, by ponownie rozważali kwestie, które może uważali za rozstrzygnięte.

Rozsa: W wywiadzie w 2019 roku wyraziłem obawę, że jeśli Trump przegra wybory w 2020 roku, odmówi uznania wyniku. Powiedział mi pan, że żaden prezydent nie odmówi ustąpienia, jeśli jego przeciwnik zostanie wybrany, i że amerykańska opinia publiczna nigdy by tego nie zaakceptowała.

Dershowitz: Zgoda.

Rozsa: Patrząc wstecz, czy uważa pan, że mógł się pan mylić — że Trump odmówił ustąpienia, a opinia publiczna to zaakceptowała?

Dershowitz: Oczywiście, że nie. Żadne z tych stwierdzeń nie jest prawdziwe. Po pierwsze, Trump nie odmówił ustąpienia. Ustąpił. Zaakceptował wybory, choć je kwestionował.

Szkoda, że Al Gore nie zakwestionował wyborów w 2000 roku. Nie zrobił tego. Kwestionowanie wyborów to dobra rzecz. Niektórzy żałują, że Richard Nixon nie zakwestionował wyborów w 1960 roku. Zakwestionował je, krytykował je i nadal je krytykuje, ale ustąpił. Opuścił Biały Dom.

Więc nie, nie uważam, że powiedziałem coś złego. Trump skrytykował wiele wyborów. Czasem miał rację, czasem się mylił. Ale nigdy nie odmówił uznania wyników wyborów przez odmowę opuszczenia Białego Domu.

Rozsa: Uważam, że próba zamachu stanu z 6 stycznia stanowiła wysiłek nieustąpienia z władzy.

Dershowitz: To po prostu fałsz. Wygłosił przemówienie. Przeczytałem to przemówienie. Poprosił ludzi o pokojowy protest. Nie namawiał ich do robienia niczego nielegalnego. To, co zrobili, zrobili na własną rękę i nie było to próba zamachu stanu. Nie próbował powstrzymać sukcesji siłą fizyczną. Nie zgadzam się z tą charakteryzacją.

Sporne wydarzenia miały miejsce 6 stycznia 2021 roku, gdy rebelianci wdarli się do Kapitolu Stanów Zjednoczonych, podczas gdy Kongres obradował w celu potwierdzenia wyników wyborów w 2020 roku; Trump opuścił urząd 20 stycznia 2021 roku.

Wartość cywilizowanej debaty

Rozsa: Udało nam się prowadzić tę rozmowę kulturalnie, mimo że mocno się nie zgadzamy. Czy to w doświadczeniu pana jest czymś niezwykłym?

Dershowitz: W ostatnich 10 latach nie można prowadzić debaty. Na przykład profesor Harvarda Michael Sandel napisał książkę przeciwko meritokracji. Uważam, że meritokracja jest kluczem do demokracji i do amerykańskiego sukcesu, więc rzuciłem mu wyzwanie na debatę. Harvard nie chciał przeprowadzić takiej debaty.

Kiedyś debatowałem z Williamem Buckleyem i wieloma innymi konserwatystami. Debata umarła. Nie ma już debat. To w dużej mierze zasługa Partii Demokratycznej. Odmówili debaty. Są w trakcie próby pozbycia się Johna Fettermana, centrowego demokraty, więc prawdopodobnie nie będzie demokratą w następnych wyborach.

Uważam, że to dobrze, że prowadzimy debatę i dyskusję. Jest tego za mało.

Mam książkę zatytułowaną Why I Quit the Dems: and So Should You! Nie można jej kupić w niezależnej księgarni. Jeśli wejdzie się do lokalnej niezależnej księgarni, nie sprzedadzą jej ani nie będą jej mieć.

Niezależne lokalne księgarnie stały się wrogami wolności słowa i Pierwszej Poprawki. Mają tylko radykalne, liberalne lub progresywne książki. Nie można kupić konserwatywnej lub republikańskiej książki w wielu z tych tak zwanych niezależnych księgarń. Wzywam widzów i słuchaczy, by nie korzystali z niezależnych księgarń. Kiedyś chroniły wolność słowa, ale już nie.

Jeśli księgarnia nie sprzedaje książek z obu stron spektrum politycznego, nie należy z niej korzystać. Jeśli chce się kupić moją książkę, należy ją kupić na amazon.com lub na innej stronie internetowej, która sprzedaje książki wszelkiego rodzaju, a nie na stronach, które cenzurują i zamykają rynek idei.

Rozsa: Powiedział pan, że demokraci odpowiadają za szkodzenie wolności słowa w tym kraju, ale Projekt 2025, realizowany przez Trumpa, rygorystycznie czyści idee, do których administracja ma zastrzeżenia, określając je jako „woke” lub „DEI”.

Dershowitz: Podaj mi przykład czegoś, co zostało faktycznie ocenzurowane przez Republikanów.

Rozsa: A co z wystawami Smithsonian, z których usunięto materiały krytyczne wobec historii Ameryki?

Dershowitz: Instytucja Smithsonian stała się bardzo polemiczną i polityczną instytucją. Całkowicie zgadzam się, że instytucje publiczne — w tym Smithsonian, muzea finansowane ze środków stanowych lub miejskich oraz National Public Radio, które kiedyś było wspierane publicznie — nie powinny być ideologiczne.

Nie powinny narzucać narracji, że Ameryka została stworzona przez niewolnictwo i że Ameryka to okropny kraj. Uważam, że Smithsonian powinno przedstawiać historię obiektywnie i—

Rozsa: Kiedy rząd decyduje, co jest obiektywne, a co polemiczne, czy to nie narusza fundamentalnej idei stojącej za Pierwszą Poprawką — że państwo nie powinno dyktować, jak jednostki postrzegają wydarzenia i jak wyrażają swoje opinie?

Dershowitz: Część państwa musi powstrzymywać inne części państwa przed robieniem pewnych rzeczy. Pamiętajmy, że Instytucja Smithsonian jest państwem. Administracja Trumpa nie powiedziała Smithsonian, co powinna robić, ale powiedziała jej, czego nie może robić. Całkowicie się z tym zgadzam. Zgadzam się z nimi—

Rozsa: A co z anulowaniem milionów dolarów grantów badawczych dla uniwersytetów, ponieważ—

Dershowitz: To jest złe. To jest złe, i sprzeciwiałem się temu od samego początku.

Rozsa: A co z próbami usunięcia Jimmy'ego Kimmela z anteny?

Dershowitz: Chwileczkę. Pozwoli pan, że skończę swoją wypowiedź.

Rozsa: Przepraszam.

Dershowitz: Mocno sprzeciwiałem się wszelkim próbom ograniczenia czystej nauki. Ale kiedy naukowcy wykorzystują swoją pozycję jako naukowców do indoktrynacji studentów zamiast uczenia ich, jak myśleć, uważam, że rząd ma rolę do odegrania w ewentualnym wycofywaniu finansowania instytucji propagandowych, tak jak ostatecznie wycofało finansowanie National Public Radio i National Public Television. To była właściwa decyzja.

Trump a nauka

Rozsa: Czasami to, co rząd nazywa propagandą, nią nie jest. Na przykład urzędnicy określają zmiany klimatyczne jako ideologię, mimo że zmiany klimatyczne spowodowane przez człowieka są potwierdzonym faktem zweryfikowanym przez dziesiątki tysięcy naukowców w kilkudziesięciu dyscyplinach.

Kiedy profesor West Point zostaje zwolniony lub wycofuje się finansowanie, ponieważ profesor mówi prawdę o przegrzewaniu planety przez ludzi, a Trump twierdzi, że jedynie powstrzymuje ideologię, z którą się nie zgadza, w rzeczywistości narusza prawa naukowców do wolności słowa.

Dershowitz: Kto tutaj jest interviewowany, pan czy ja?

Rozsa: Odpowiadam na poglądy pana.

Dershowitz: Dobrze. Weźmy na przykład kogoś takiego jak Thunberg, która wykorzystuje ekologię i ochronę klimatu do promowania tego, co uważam za rasistowską, antysemicką, antyamerykańską i antyizraelską propagandę. Wiemy, że ochrona klimatu była niewłaściwie wykorzystywana do promowania ideologii i propagandy.

Popieram ochronę klimatu. Popieram ekologię. Ale uważam, że to kwestia, którą można debatować. Cały świat może się mylić. Można powiedzieć, że każdy naukowiec w latach 1900. twierdził, że Żydzi truci studnie i byli odpowiedzialni za tę czy inną wojnę. Wszyscy się mylili.

Mam nową książkę zatytułowaną It Ain't Necessarily So, w której kwestionuję wszystko. Kwestionuję naukę i religię. Uważam, że wszystko w demokracji, co podlega wolności słowa, powinno być otwarte na kwestionowanie, w tym rzeczy, z którymi się zgadzam, takie jak ochrona klimatu.

Kwestionowanie jest w porządku. Uważam, że zwalnianie ludzi dlatego, że uczą określonych tematów, jest złe. Musiałbym wiedzieć, co było nauczane. Zwolniłbym profesora, który powiedziałby: „Ochrona klimatu? Nie można z tym dyskutować. Nie można się z tym nie zgadzać. Jeśli się z tym nie zgadzasz, nie możesz być w mojej klasie”. Zwolniłbym profesora za takie postępowanie.

To samo dotyczy profesorów z Columbia, którzy twierdzili, że syjonizm to rasizm, i że kto się z tym nie zgadza, nie może być w ich klasie.

Rozsa: Jeśli profesor nauki mówi studentom, że mogą skoczyć z dachu, machać skrzydłami i odlecieć, profesor powinien zostać zwolniony za nauczanie złej nauki.

Dershowitz: Oczywiście.

Rozsa: Uważam, że ta sama zasada dotyczy zaprzeczania zmianom klimatycznym.

Dershowitz: To byłoby błędem. Zmiany klimatyczne, w stopniu, w jakim są głoszone, są do pewnego stopnia kontrowersyjne. Stopień, w jakim ludzie wpłynęli na klimat, jest kwestią, którą należy debatować i dyskutować wewnątrz i na zewnątrz klasy.

Nauczyciele nie powinni mówić studentom, żeby skakali z dachu ani żeby dołączali do demonstracji na rzecz ochrony klimatu. To nie jest rola nauczyciela. Rolą nauczyciela jest pomaganie studentom w samodzielnym myśleniu i dochodzeniu do własnych wniosków. Nauczyciele, którzy naruszają tę zasadę, nie należą do uniwersytetów.

Nauczyciele, którzy wykorzystują swoją platformę do głoszenia własnych ewangelii, czy to o ochronie klimatu, czy o czymkolwiek innym, naruszają niemal świętą rolę. Mają trybunę nie po to, by przekonywać studentów o słuszności własnego poglądu, ale po to, by uczyć myślenia krytycznego, aby studenci mogli dojść do własnych wniosków.

Jestem zdecydowanym przeciwnikiem kary śmierci. Gdyby któryś z moich studentów po zajęciach powiedział: „Nauczył mnie pan myśleć i teraz podwajam swoje zaangażowanie w karę śmierci. Chcę widzieć więcej egzekucji”, uznałbym to za wielki sukces z mojej strony, mimo że wniosek studenta był całkowicie sprzeczny z moim. Jeśli nauczyłem studenta samodzielnego myślenia, to był mój cel.

Rozsa: Jeśli student nauki twierdzi, że gazy cieplarniane nie zatrzymują ciepła i nie powodują nadmiernego ogrzewania planety, to jest to tak samo błędne, jak powiedzenie, że dwa plus dwa równa się pięć.

Dershowitz: Niech spróbują to udowodnić. Kilka lat temu mój bliski przyjaciel Stephen Jay Gould, największy paleontolog na świecie, przyszedł do mnie z problemem.

Rozsa: Uwielbiałem jego pisanie. Jestem wielkim fanem.

Dershowitz: Gould powiedział mi, że był w komitecie decydującym, którzy kandydaci otrzymają doktoraty. Był podanie od genialnego studenta z chrześcijańskiej uczelni z wybitnymi wynikami, ale student wierzył w kreacjonizm — że Bóg stworzył świat w sześć dni i odpoczął siódmego dnia. Gould zapytał, czy powinien przyjąć tego studenta.

Powiedziałem: „Oczywiście, że tak. Niech przedstawia swoje argumenty. Niech próbuje przekonać. Prawdopodobnie przekona go, że się myli, ale nawet jeśli nie, dopóki daje mu się szansę, uważam, że byłby dobry”.

Uwielbiałem mieć studentów, którzy zasadniczo nie zgadzali się ze wszystkim, w co wierzyłem. I powiem tak: przez 50 lat aktywnego nauczania na Harvardzie starałem się jak najlepiej nigdy nie wyrażać osobistego poglądu w klasie. Nigdy.

Źródło: AlterNet