Na dwa tygodnie przed zamknięciem kampanii do wyborów w 2026 roku, w dwóch kluczowych stanach zdawało się, że ostrzeżenie wydane blisko dekadę wcześniej przez senatora Lindsey Grahama w końcu wreszcie dobiega terminu. Poniżej relacja z ostatniego etapu kampanii — od wiecu Trumpa w południowym Ohio do lokalu wyborczego w środkowo-południowej Pensylwanii — oraz wyników, które po nim nastąpiły.

Sześć dni przed wyborami Jacob Hawk pochyla się nad plastikowym płotkiem, by przyciągnąć uwagę Viveka Ramaswamy'ego, republikańskiego kandydata na gubernatora Ohio, który podawał rękę wyborcom na kampusie Ohio University w Chillicothe. Hawk chwycił za rękę Ramaswamy'ego i zaczął opowiadać o wszystkim, co go ciążyło — o tym, w czym chcieliby pomóc mu republikańscy kandydaci zgromadzeni na miejscu.

Hawk, 39 lat, wyjaśnił, że jest samozatrudnionym ogrodnikiem zmagającym się z wysokimi kosztami paliwa. Mówił, że wychowuje troje małych dzieci od dwóch różnych matek, w większości sam. Opowiedział o zmartwieniu dziewięcioletnim synem, który jest autystyczny, waży za mało i zmaga się z opóźnieniem rozwoju mózgu o dwa lata.

Ramaswamy, miliarder z branży biotechnologicznej, kiwnął głową, rzucił kilka grzecznościowych słów pocieszenia i ruszył dalej, w kierunku hali, w której wkrótce pojawi się z prezydentem Donaldem Trumpem, senatorem Jonem Hustedem i resztą republikańskiej listy — w stanie, który Trump wygrał dwa lata wcześniej o 11 punktów procentowych i który partia dominowała przez całą erę Trumpa.

Uczestniczyłem w tym okresie w wielu republikańskich wydarzeniach w tym stanie, w tym w wiecu w hangarze lotniczym pod Dayton w marcu 2016 roku, gdzie gigantyczny tłum wył radością, gdy wchodził w widok odrzutowiec Trumpa, a on ogłaszał, że przyszedł ocalić Ohio. „Nasze miejsca pracy są nam wysysane” — mówił wówczas. „To niewiarygodne, co się dzieje”.

To wydarzenie było inne. Minęło dziesięć lat, a zniknęła gwałtowna chełpliwość Trumpa-zdobywcy, broczącego zemstą i obietnicami. Wiec przyciągnął w dużej mierze ten sam typ wyborców, którzy od początku byli najbardziej przywiązani do Trumpa: klasy robotniczej ze Środkowego Zachodu, którzy przed jego wejściem na scenę nie interesowali się polityką. Ale było ich mniej — kampania wybrała halę mogącą pomieścić tylko 2 000 osób. A ich oddanie zostało przesłonięte niepewnością. Byli nadal z Trumpem, ale nie wiedzieli już, jak pogodzić własne trudności z faktem, że to on był prezydentem w tym trudnym czasie.

Weźmy ceny benzyny, które, jak powiedział mi Hawk, „dobijają mnie doszczętnie”. Starał się jak mógł, by nie obciążać nimi Trumpa i jego decyzji o rozpoczęciu wojny z Iranem, winiąc zamiast tego Kongres za ograniczanie krajowego wydobycia ropy. „Prezydent musi szukać ropy w innym kraju, bo Kongres nie pozwala mu szukać w naszym” — powiedział, przeoczając fakt, że partia Trumpa kontroluje obie izby Kongresu podczas jego drugiej kadencji.

Niedaleko, Debbie Shock, 57-letnia listonoszka, obwiniała o wysokie koszty paliwa „giełdę, rynki — to one to kontrolują”. „Przecież mamy ropę tuż tuż, w USA” — powiedziała. „Dlaczego w ogóle kupujemy ją od innych krajów?”

Shock pasowała do profilu, który dobrze poznałem w 2016 roku: wyborcy Obama-Trump. Pozostała wierna Trumpowi — „Podoba mi się ten facet. Nikt nie jest doskonały, rozumiesz?” — i powiedziała mi, że już nigdy nie wróci do demokratów. Dlaczego — zapytałem. „Zakrywają molestowanie dzieci” — powiedziała. Co przez to rozumiała? „Słyszałam historie o handlu seksualnym. Clintonowie są w to zamieszani, Disney World, wiesz, to wszystko”.

Taką mętną gadkę łatwo byłoby wyśmiać. I jednak nie była wiele mniej spójna niż to, co wkrótce pojawiło się na scenie hali, transmitowanej na wielkim ekranie dla kilkuset z nas stojących na trawie na zewnątrz. Trump nigdy nie słynął ze zorganizowanej oratorii, ale trudno przecenić, jak bardzo od 2016 roku zaawansował jego dygresyjny styl — i jak surrealistycznie jest tego doświadczyć na własne oczy, jako portretu tego, czym w 2026 roku stała się komunikacja prezydencka.

Wiec otworzyło zwyczajowe wideo wprowadzające z późnej ery Trumpa, osadzone w jawnie mesjanistycznych kategoriach: „Bóg powiedział: «Potrzebuję kogoś, kto będzie silny i odważny»” — brzmi głos z offu. „Więc Bóg stworzył Trumpa”.

Tak zaprezentowany, Trump rozpoczął wystąpienie od długiego wywodu na temat ciała Husteda, popis, który niedawno wszedł mu do repertuaru. „Patrzyłem na Jona i badałem jego budowę” — pompieje po usunięciu odsyłacza do jego niedawnych uwag o „pośladkach” Husteda. „Badałem stopy, nogi, ramiona. Poklepałem go po ramieniu i to było jak uderzenie w kawałek stali”.

Gdy demonstrant wewnątrz hali zaczął krzyczeć coś — my na zewnątrz nie słyszeliśmy co — i został usunięty, Trump pożegnał go słowami dobre rady: „Teraz wraca do domu, a jego chłopak się na niego gniewa”.

Na zewnątrz też byli protestujący, a między nimi a zwolennikami zaczynało się gorąco. „O czym ty mówisz, «chłopak?»” — krzyknął jeden z protestujących, młody mężczyzna. „Mówił tylko o pośladkach Jona Husted! To nie jest gej???”

Zwolennik przede mną — brodaty mężczyzna pięćdziesięciokilkuletni — warzał, patrząc na protestujących. „Za chwilę zobaczysz, jak ktoś zleci jak stary nawyk” — warknął, ruszając w ich stronę, po czym powstrzymała go kobieta, z którą przyszedł.

Chwilę później Trump przeszedł do Jeffrey'a Epsteina, mówiąc, że demokraci chronili go przez lata. „Wywaliłem Jeffrey'a Epsteina do diabła z Mar-a-Lago” — ogłosił. „To ja byłem od niego całkowicie oczyszczony. Ale oni tego używają, bo tak robią. To chorzy, słabi ludzie”.

To wywołało nową rundę okrzyków na zewnątrz, gdy okrzyki „pedofile!” przenosiły się z strony na stronę. Nagle jeden ze zwolenników Trumpa przy mnie rzucił się gwałtownie na protestującego i powalił go na ziemię, a głowa mężczyzny uderzyła o asfalt tak mocno, że na początku myślałem, że może to być stłumiony strzał. Kilkudziesięciu funkcjonariuszy rzuciło się na miejsce. Błyskały aparaty.

Kilka chwil później dwójka innych protestujących, również młodych mężczyzn, zaczęła oskarżać wojnę z Iranem. „To my będziemy wysłani, by umierać za Izrael” — krzyknął jeden z nich. „«Ameryka najpierw», a chcecie, żebym umarł na Bliskim Wschodzie?”

Trump wspomniał o wojnie — „dostają bardzo mocnie w kość” — ale znacznie więcej czasu poświęcił remontom swojej rezydencji. „Biały Dom musi być piękny z zewnątrz, potrzebuje tego tynku zewnętrznego. Cegły się sypały, kamień był popękany, pomniki odpadały, piękne okna były popękane, wyglądało to strasznie, a ja naprawiłem to bardzo tanio i teraz jest piękniejsze niż kiedykolwiek” — powiedział. „A prezydent Obama, który nie rozumie czystości, który nie rozumie popękanego kamienia i chodników, który nie rozumie, że asfalt prowadzący do głównego wejścia to nie jest to, co należy się, chcielibyśmy mieć granit i marmur, chcielibyśmy, żeby ładnie wyglądało, asfaltu się nie używa, asfaltu się używa na ulice…”

Wywód ciągnął się dalej. Do Haitańczyków z pobliskiego Springfield: „To miasto przeszło z braku przestępczości do wysokiej przestępczości” — choć „są stamtąd wyprowadzani”. Do wtrącenia o reklmie Ramaswamy'ego, w której matka jego rywalki Amy Acton nazywa ją kłamczynią, w wyraźnym nawiązaniu do tego, że Acton oskarżyła ojczyma o zgwałcenie jej, gdy miała 12 lat, czego następnie go oskarżono. Reklama spotkała się z powszechnym potępieniem, ale Trump bronił Ramaswamy'ego. „Matka powiedziała, że Amy Acton, córka, jest kłamczynią, że jest beznadziejna… A o co ma się to jego?”. Do „O Kanada, która od lat nas nabija”. Do Somalii, „która w ogóle nie jest krajem”. Do „okaleczania transgenderyzmu”. Do planu przemianowania cieśniny Ormuz na cześć samego siebie.

W końcu Trump oddał scenę Hustedowi i Ramaswamy'emu. Ale do tego czasu trawnik się opróżnił, gdy ludzie rozchodzili się do domów, wśród nich Jacob Hawk. Sprzedawca krzyczał o rabatach na swoje towar MAGA: „Oferta specjalna 10 dolarów za czapki! Wszystkie czapki po 10 dolarów! Te normalnie kosztują 25 dolarów. Dobra czapka za 10”.

Następnego dnia cała republikańska lista kandydatów na stanowiska stanowe — bez Trumpa — pojawiła się na małym wiecu motywacyjnym w dawnej fabryce części samochodowych Delphi w Vandalii pod Dayton. To ogromny budynek, który zatrudniał ponad 100 osób przed zamknięciem w 2009 roku, a obecnie jest wykorzystywany jako magazyn przez firmę sprzedającą klimatyzatory, zatrudniającą zaledwie dziesięć osób. Ogłoszenia Delphi wciąż wisiały na tablicach korkowych, dodając miejsce duchowego klimatu.

Ta sceneria była niezamierzonym przypomnieniem tego, co przeszedł Ohio. Między 2000 a 2025 rokiem stan stracił 300 000 miejsc pracy w przemyśle — dewastację, która uczyniła go bardzo podatnym na przesłanie Trumpa w 2016 roku. Ale republikanie sprawują władzę w tym stanie od 2010 roku i dlatego zadaniem zgromadzonych tam kandydatów, wobec publiczności zaledwie kilku tuzinów osób, było przedstawienie Ohio jako stanu wznoszącego się. Utrudnieniem tego wyzwania jest fakt, że tak wiele niedawnego wzrostu stanu koncentruje się w rejonie Columbus: niezliczone centra danych, producent zbrojeniowy Anduril i ogromna fabryka Intel w budowie. Jak daleko ten wzrost sięga poza korytarz Columbus — do hali fabrycznej w Vandalii, która dziś składowa klimatyzatory, albo do Chillicothe, gdzie wyborcy tacy jak Jacob Hawk patrzą na ceny paliw — to pytanie gospodarcze, które odziedziczy przyszły rząd Ohio.

Większym wyzwaniem było jednak ogólnokrajowe ciemne tło wiszące nad tym wydarzeniem: rzeczywistość uporczywie wysokiej inflacji i wysokich cen benzyny — ta druga bezpośrednią konsekwencją decyzji Trumpa o rozpoczęciu wojny z Iranem. Wystartował w 2016 roku wbrew kosztownym zaangażowaniom zagranicznym, sprzeciwiając się niedawnej karcie swojej partii, i ponownie niósł ten sam sztandar w 2024 roku. Ale zwyciężył inny aspekt jego politycznej osobowości: lekkomyślna bezczelność, którą w tym przypadku rozdmuchali izraelski premier Benjamin Netanyahu i sekretarz obrony Pete Hegseth. Poprowadziła go w ten długotrwały konflikt, który kosztował już amerykańskich podatników ponad 47 miliardów dolarów.

I pozostawił długi rząd republikańskich kandydatów stojących w tym gigantycznym budynku, wysokim od klimatyzatorów „made in China”, niemal błagających niewielkie zgromadzenie o ratunek przed klimatem politycznym. „Nie można się poddać” — powiedział Husted. „To republikański stan, a jedyny sposób, w jaki demokraci mogą wygrać, to gdy republikanie nie pójdą na wybory”.

Pięć dni później byłem w hrabstwie York w Pensylwanii, które Trump wygrał w 2024 roku o 25 punktów, i które było domem jednego z czterech republikańskich okręgów Izby Reprezentantów, celowanych przez demokratów. Wybrałem lokal na obrzeżach Yorku, myśląc, że zaproponuje zróżnicowany przekrój, położony między bardziej demokratycznym Yorkiem właściwym a bardziej republikańskimi obszarami wiejskimi. Ale przez 90 minut rozmów nie spotkałem wyborcy republikańskiego aż do momentu, gdy miałem już kończyć dzień.

Pierwszą osobą, z którą rozmawiałem, był Bill, 52-letni pracownik administracji stanowej, który poprosił, by nie podawać jego nazwiska, ze strachu przed utratą pracy. Głosował na Trumpa trzy razy. ledwo uważał siebie za zwolennika MAGA, ale w 2016 roku przyciągnęła go retoryka Trumpa „ospuszczajmy bagnisko” i jego dystans wobec wojny w Iraku. Zagłosował na niego ponownie w 2020 i 2024 roku, bo nie był pod wrażeniem Joe Bidena i Kamali Harris.

W tym dniu Bill jednak szedł głosować przeciwko swojemu republikańskiemu reprezentantowi, Scottowi Perry'emu, bo uważał go za zbyt „bliskiego Trumpowi”. Bill miał wreszcie dość Trumpa, zwłaszcza jeśli chodziło o wszystkie ujawnienia dotyczące samozysku z udziałem jego rodziny i kumpli. „Już nigdy nie dam się na niego nabrać” — powiedział mi. „Ospuszczajmy bagnisko, żadnych wojen… To było wszystko kłamstwo”.

Powiedział, że nie może zrozumieć, jak Trump przeszedł od „Ameryki najpierw” do pozostawiania polityki zagranicznej kraju dyktowanej przez Izrael. Powiedział, że głosuje na demokratów głównie dla „paraliżu decyzyjnego”, jako celowej blokady. „Ktoś musi to powstrzymać” — powiedział. „To wymyka się spod kontroli”.

Hamulec, który Bill opisywał, ma konstytucyjny kształt. Kongres dzierży władzę nad sakiewką i główną władzę nadzoru w Waszyngtonie, a członkowie wybrani w tych wyborach będą mieli głos w sprawie dalszego finansowania wojny z Iranem oraz programów SNAP i Medicaid, o które inni wyborcy pytali przy urnach.

Każdy wyborca demokratyczny, z którym rozmawiałem później, przychodził z własną motywacją do głosowania przeciwko republikańskiej liście, jak obsada „Morderstwa w Orient Expressie”.

Dla Annie, która także poprosiła o niepodawanie nazwiska, były to cięcia socjalne Trumpa, które kosztowały ją i jej niepełnosprawnego męża 300 dolarów miesięcznie w świadczeniach SNAP i prawie kosztowały ich ubezpieczenie Medicaid. Dla Desiree Edmonds, nauczycielki szkoły podstawowej, była to wysoka inflacja, przekładająca się na niepokój wśród dzieci klasy robotniczej w jej klasie. Dla Marka Castillo, 19-letniego ślusarza, był to astronomiczny koszt diesla. Dla Jacqueline Jimenez,Portorykanki pracującej jako opiekunka zdrowotna w domu, była to nadmierna surowość aresztów ICE. Dla Shiri Kramer, pracownicy magazynu, była to ogólna wredota wydzielająca się z administracji, która przypomniała jej o dziadku, Amerykaninie pochodzenia żydowskiego, który okazał miłosierdzie niemieckim jeńcom wojennym podczas II wojny światowej. „Mój dziadek teraz by się wył” — powiedziała. „Nic z tego, co dzieje się w naszym kraju, nie jest w porządku”.

Do końca wieczoru republikanie stracili ten okręg w Pensylwanii o 10 punktów, jak i pozostałe trzy w tym stanie i ponad 40 w całym kraju. Stracili co najmniej siedem miejsc w Senacie, nawet w stanach, gdzie demokraci nie wygrywali od dziesięcioleci — Kansas, Teksas, Karolina Południowa. Niewiarygodnie, nawet Missisipi było na krawędzi. W Ohio republikanie stracili wyścig o Senat i urząd gubernatora — tylko jeden z siedmiu kandydatów na scenie w magazynie wyszedł zwycięsko — a także dwa republikańskie mandaty w Izbie, drastyczne odwrócenie w stanie, który zdawał się na dobre odchodzić od demokratów. Łącznie demokraci przejęli pięć foteli gubernatorskich i do 12 izb parlamentów stanowych. Margines głosów powszechnych demokratów w wyścigach do Kongresu w całym kraju wyniósł 13 punktów procentowych — prawie dwa razy więcej niż margines republikanów w ich własnych latach fali 2010 i 1994, i zbliżający się do skali historycznej klęski republikanów w powodstemaskie wybo­rach 1974 roku. Kierunek, jeśli nie skala, wpisywał się w długą tradycję: w każdych wyborach do Kongresu od II wojny światowej, z wyjątkiem 1998 i 2002 roku, partia prezydenta traciła mandaty w Izbie.

Szczególnie zdumiewająca strata karoliny Południowej przypomniała ostrzeżenie wydane w maju 2016 roku przez Lindsey Grahama, którego śmierć w lipcu tego roku pozostawiła to miejsce wakujące. „Jeśli nominujemy Trumpa, zostaniemy zniszczeni……i będziemy na to zasługiwali” — tweetował Graham w 2016 roku.

Przez lata partia republikańska unikała katastrofalnego rozliczenia, przed którym przestrzegał — poprzez zwycięstwo Trumpa o małą różnicę w 2016 roku, przez napaść na Kapitol 6 stycznia 2021 roku, przez zgubowe upieranie się Bidena przy staraniu o reelekcję w wieku 81 lat w 2024 roku. Po drodze wiele partii, w tym sam Graham, przystosowało się do Trumpa. Jednym ze sposobów patrzenia na wyniki 2026 roku jest stwierdzenie, że ostrzeżenie w końcu się sprawdziło. Rozliczenie było opóźnione o dekadę, ale z czasem nabrało siły, jak głaz staczający się w dół.

Wyrok ten teraz definiuje scenerię dla pozostałego czasu Trumpa w urzędzie. Powstrzymany przez 22. poprawkę od starania o trzecią kadencję, będzie rządził przez ostatnie dwa lata u boku Kongresu przerobionego przez te wybory — ciała, którego władza nad finansowaniem, nominacjami i wezwaniami czyni je główną instytucjonalną przeciwwagą dla każdego prezydentury.

Historia oferuje jeszcze jedno ostrzeżenie przed traktowaniem jakiejkolwiek fali jako ostatecznej: Bill Clinton wygrał reelekcję dwa lata po republikańskiej fal­li 1994 roku, a republikanie odzyskali Izba cztery lata po demokratycznej fali 2006 roku.

Pojawiało się coś takiego rozliczenia w słowach, jakimi Bill, trójkrotny wyborca Trumpa, pożegnał mnie w Yorku. Po powrocie z głosowania pożegnał się ze mną z żalem pożegnalnym.

„Widzisz, co się dzieje” — powiedział — „i myślisz: «Co ja k***a zrobiłem?»”