Dwóch sędziów mianowanych przez prezydenta Donalda Trumpa uchyliło decyzję wydaną przez innego nominata Trumpa i przywróciło pozew sygnalisty w sprawie oszustwa Medicare, dodając kolejny rozdział do bacznie obserwowanego sporu o to, jak daleko prywatni powodowie mogą się posuwać w egzekwowaniu federalnych przepisów antyfraudowych.

We wtorek skład 11. Okręgu Sądu Apelacyjnego uchylił decyzję z 2024 roku wydaną przez sędzię federalną Kathryn Kimball Mizelle z Middle District of Florida. Sędziowie apelacyjni Elizabeth Branch i Robert Luck uznali, że Mizelle zastosowała „fikcyjne” rozumowanie, aby oddalić pozew wniesiony przez sygnalistę Medicare, wynika z orzeczenia sądu.

Branch i Luck zostali mianowani przez Trumpa, podobnie jak Mizelle, której decyzję uchylili. Sędzia Federico Moreno, nominowany przez George’a H.W. Busha, dołączył do nich w jednogłośnym orzeczeniu.

Przywrócony przez Branch i Luck pozew został wniesiony przez Clarissę Zafirov, lekarkę, która oskarżyła swojego pracodawcę oraz grupę ubezpieczycieli Medicare Advantage o przedkładanie fałszywych kodów rozpoznań w celu zawyżenia federalnych płatności, zgodnie z orzeczeniem. Zafirov wniosła sprawę na podstawie przepisów qui tam ustawy False Claims Act, które pozwalają prywatnym osobom, czyli „relators”, dochodzić roszczeń z tytułu oszustwa w imieniu rządu, wynika z orzeczenia sądu.

Taka konstrukcja ma znaczenie, ponieważ pozwy qui tam pozostają ważnym narzędziem w federalnym egzekwowaniu przepisów dotyczących oszustw, zwłaszcza w sprawach z obszaru ochrony zdrowia, gdzie praktyki rozliczeniowe mogą być złożone, a rząd może polegać na osobach z wewnątrz, aby ujawniły domniemane nadużycia. Orzeczenie składu apelacyjnego utrzymuje roszczenia Zafirov przy życiu i pozostawia kwestię zasadności zarzutów dotyczących kodowania Medicare do dalszego postępowania.

Mizelle oddaliła sprawę po uznaniu, że sygnaliści tacy jak Zafirov są niepowołanymi „officers of the United States”, którzy sprawują władzę wykonawczą zastrzeżoną w Konstytucji dla osób mianowanych przez prezydenta. Sąd apelacyjny odrzucił to stanowisko.

„Nie zgadzamy się i uznajemy, że relators nie są officers of the United States, ponieważ nie zajmują stałego stanowiska ustanowionego przez prawo” — napisała Branch w orzeczeniu sądu.

Branch szczególnie ostro skrytykowała centralną teorię Mizelle, zgodnie z którą prawo tworzyło stałe „office of relator”.

„Nie istnieje «office of relator»” — napisała Branch. „To określenie nie występuje w FCA ani w żadnym innym prawie”.

Branch odrzuciła „fikcyjne «office of relator»” jako odejście „od metodologii Sądu Najwyższego” i uznała, że rola sygnalisty ma charakter tymczasowy i osobisty, a nie stałego stanowiska rządowego. „Kadencja relatora jest okazjonalna i tymczasowa, ponieważ trwa przez czas jednego przypadku” — napisała Branch.